آذرستان

هزارمین پست - وبلاگ تازه من

2009-08-30T10:11:00.003+04:30

من به دلیل فیل.تر شدن دیگر این جا نخواهم نوشت
لطفا اگر دوست دارید نوشته های مرا بخوانید به آدرس زیر بروید
http://abortion-in-public.blogspot.com/
فید (خوراک) وبلاگ جدید هم این آدرس است
http://abortion-in-public.blogspot.com/feeds/posts/default

روزهای بد

2009-06-22T02:30:00.004+04:30

لائوتسه می گوید اداره کردن یک مملکت به ظرافت کباب کردن یک ماهی کوچک روی آتش است.
من این چند روز مبهوت نگاه می کنم به ماهی ئ که از آتش سیاه شده و کسی نیست که این آتش نادانی را خاموش کند.
........................
اینترنت شده وسیله ای برای فهمیدن دقیق تر بلایی که دارد به سرمان می آید. اصلا حس نوشتن ندارم در این روزهای وحشتناک. از این سکوتی که امشب از خیابان ها می آید هیچ خوشم نمی آید. فردا چند نفر قرار است روی این آسفالت های داغ را سرخ کنند؟ این سئوالی است که مدام در سرم می چرخد. این ها چه طور می توانند آدم بکشند؟ چطور؟ آدم عادی مگر می تواند اسلحه دستش بگیرد و توی سینه ی همشهری اش شلیک کند؟ به خدا که نمی تواند.
دارم خفه می شوم...

2009-05-28T14:58:00.002+04:30

پس از گذشت یکی دو ماهی امروز به صرافت افتادم با وجود فیلتر بودن و اینترنت نداشتن، با لب تاپ جناب آقای ه وصل شوم و ببلاگم! کاملا از فضای نوشتن برای دیگران دور شده ام. چند روز یک بار در دفتر و ورق های پراکنده ام می نویسم و این طوری منفجر نمی شوم از ننوشتن. شاید که حتی درستش این باشد. باز هم خواهم نوشت ولی تا مدتی کم.

یک چیزی بنویسم و تمام کنم.

لطفا رای بدهید و خودتان را ان نکنید.

با تشکر و امتنان

آذر

استانبول/ روز آخر

2009-03-22T15:27:00.003+04:30

امروز آخرین روز بودنمان در استانبول است.باران می بارد وما هنوز قصد نکرده ایم از خانه بیرون برویم. در واقع من دچار نوعی افسردگی پنهان شده ام چون دلم نمی خواهد به تهران برگردم. با این که در این شهر برای مستراح هم 50 قروش می گیرند و کلن برای کسی که ساکن این جاست و می خواهد این جا زندگی کند، زندگی گران است ولی با تمام این اوصاف زندگی به سبک این جا را بسیار به زندگی در تهران ترجیح می دهم.
استانبول فضای آرام تری به نسبت تهران دارد و مهاجم نیست. مردم بی استرس اند و آن فضای قضاوت کننده ی مداوم ایرانی این جا وجود ندارد، حداقل نه به شدت تهران. حتی این جا حیوانات هم بی دغدغه اند و از عابران ترسی ندارند. شهر پر ازگربه وکبوترهای نترس است.
تجربه ی بی حجاب بودن خودش خاص ترین تجربه ام در این سفر است. این که نگرانی نداری از پوشیدن هر لباسی و با این که هوا به نظرمن سرد است، هر کس آن طور که میلش می کشد لباس به تن می کند. مردم اکثرا خوش لباسند ومی تواند دلیلش ارزانی لباس باشد.
در هرمیدانی می توانی ساندویچ کوچک یک لیری بخوری و برای همه جور ذائقه ای غذا هست. البته چلوکباب نیست و این نقطه ضعف چشم گیری است!
سیستم حمل ونقل شهری بسیار متنوع است. اتوبوس، مینی بوس، تاکسی که خیلی آدم ها سوارش نمی شوند، متروی روی زمین،متروی زیر زمین و تراموا. یک اتوبوس دریایی هم دارند برای رفت و آمد بین دو بخش اروپایی و آسیایی.
در این یک هفته فهمیدم این طرز زندگی به مذاقم سازگار است و ترسم از رفتن از ایران ریخت. البته شاید هم زمان برای قضاوت کوتاه باشد ولی هفت روز بسیار خوبی را گذراندم آن قدر که دارم به زندگی، هرچندموقت، در این جا هم فکر می کنم.

سال نوی همه مبارک باشد. شروع این سال گاو برای ما که خوش یمن بود، امیدوارم تا پایان هم همین طور باشد.

استانبول/ روز دوم

2009-03-18T21:25:00.002+03:30

استانبول جدا شهرمتفاوتی با تهران است. با این که این ها هم مسلمانند ولی لاییک بودنشان در لحظه لحظه ی زندگی شان پیداست. آدم ها یک سری زن ها محجبه اند و یک سری شان بی حجاب. کسی به کسی کاری ندارد البته در ظاهر وخب همین برای من که مدت کوتاهی اینجا هستم کافی است. فردا که احتمالا باران خواهد آمد می رویم به موزه ی هنرمدرن استانبول که خودم کشفش کرده ام. دو روز قبل را همه خرید کردیم و حالش را بردیم، اجناس ارزان و متنوع. یک بهشت واقعی برای دوستداران خرید.
عید همه مبارک و امیدوارم همه ی امسال بریم استانبول و برگردیم.

استانبول/ روز اول

2009-03-16T23:34:00.002+03:30

ما الان در استانبول می باشیم. این جا شهر خوشگلی هاست. کلی داریم لذت می بریم. سوسیس هیجان انگیز می خوریم 1000 تومن و بلوز گرم کلاه دار می خریم6000 تومن. این جا هیچ گشت ارشادی نیست و هیچ کس به ریختت گیر نمی دهد. تجربه ی عجیبی می باشد که این قدر به من حال داده که دوست دارم همین جا بمانم. فضای انتخاباتی شان هم کلی با ایران فرق دارد.ماشینها در خیابان ها راه می روند وموسیقی شاد برای کاندیداها پخش می نمایندو هیچ کس گیری نمی دهد. در میدان جمهوریتشان انتخابات را با تمام بدنت حس می کنی. زبانشان را هم می شود زودی یاد گرفت. البته شاید برای من آذری نسب ساده باشد. این جا استانبول است. دنگ دنگ. در خیابان بی هیچ نگرانی سیگارمی کشیم و مردم زنده اند، شهر زنده است، همه بی استرس اند.
6 روز دیگر این جاییم. جای همه ی شهر من خالی...

به به چه عجبم از این ورهاها

2009-02-26T02:48:00.003+03:30

الان که ساعت ده دقیقه به سه صبح می باشد من یک ماه و چهارده روز است که نه پست نوشته ام و شاید دو بار از یک اینترنت کتابخانه ای ای میل چک کرده ام. نه این که مثلا قهرمانانه سعی در ترک اینترنت داشته بوده باشم نه اصلا! هذا و کلا! دلیل ساده اش این بود که پول تلفن را ندادیم و تلفن خانه یک طرفه شد و بعد هم من کار پیدا کردم و سرم گرم شد به زندگی روزمره و تلفن همچنان یک طرفه بود. دو روز پیش هم که رفتم از یک طرفگی درش آوردم سعی کردم به اینترنت وصل شوم و بس که سرعتش پایین بود و صفحه ها لود نمی شد با حرص بی خیالش شدم. همین شد که این یک ماه و نیم بی اینترنتی بی دردسر سپری شد... اما امروز نشستم و تمام شرهای ریدر را خواندم البته بامزه هایش را و بقیه را با آسودگی مارک آل رید کردم و بی خیال شدم و الان کلی خوشحالم که 3 تا مطلب مانده درونش!
نکته ی بعد که با ید حتما بگویم این است که من الان یک آدم کاملا کاملن بی خبر از جهانم و از این بابت خیلی هم راضی می باشم چون که اعصابم راحت است و هی حرص نمی خورم از دست احمق هایی که هی کارهای تخمی می کنند و می رینند در جهان و ایران و بقیه ی جاها. تازه به علت کار کردن خیلی هم خوشحالم که چون کلی حالم خوب شده و احساس مفید بودن ویژه ای هم می کنم.
اما این فیس بوک آقا چه حالی می دهد. بازش گذاشته اند که سر همه مان را گرم کنند و برینند در انتخابات و بعدن بیایند توپ فیلترش کنند و برینند به اعصاب ماها. حالا ببینید کی گفتم.
آرایشگر خانممان هم جمع کرده رفته. شماهایی که دوست دارید طرف بی دغدغه قیچی بزند به موهایتان و حرص هم نخورد و تازه تشویقتان هم بکند از این خانم های سلمونی یکی را به من نشان می دهید بروم این موهای لامصبم را کوتاه کنم؟
ضمنا چرا کفش خوشگل و راحت و نسبتا ارزان به تخم ملخ خوردگی دچار گردیده است؟؟؟

2009-01-12T00:21:00.002+03:30

دسپرد هوز وایفز می بینیم و شام نان و پنیر می خوریم.

پاستا با گوشت آغشته به خامه و خردل

2009-01-08T20:34:00.001+03:30

امروز غذایی پختم که خیلی هیجان انگیز نبود، آن قدر که نینا با مرغ پخته بودش. اگر خواستید بپزیدش توصیه ام استفاده از مرغ است البته که در دستور تهیه ی اصلی با گوشت گوساله طبخ شده بود و اشکالش این بود که گوشت گوساله به نرمی و تردی گوشت مرغ نمی شود. بستگی دارد به ذائقه تان.

1. مرغ یا گوشت گوساله - تقریبا یک سینه ی مرغ برای 6 نفر کافی است و حدودا 20 قطعه ی گوشت خرد شده ی کمی کوچک برای همان تعداد
2. پیاز تفت داده شده ی طلایی رنگ
3. حدود یک قاشق غذاخوری یا کمی کمتر سس خردل
4. دو قاشق غذاخوری خامه
5. سیر یک حبه که با پیاز تفت داده شود
6. روغن زیتون برای تفت دادن پیاز و سیر
7. ماکارونی دراز! یا شکل دار
8. آردسفید

پیاز و سیر را در روغن زیتون تفت می دهیم و کنار می گذاریم. گوشت را دراز دراز می بریم و تکه ها را در آرد می غلطانیم که به دست نچسبد بعد در همان روغنی که پیاز را در آن تفت دادیم سرخ می کنیم. وقتی که خوب دو روی گوشت سرخ شد (برای مرغ زمان کمتری برای تفت و پخته شدن لازم است) پیاز و سیر را در ماهیتابه می ریزیم و خامه و سس خردل و نمک و فلفل سیاه را اضافه می کنیم و هم می زنیم تا مواد به خورد گوشت برود. مایه ی پاستا یا ماکارونی آماده شده است. پاستاها را در آب در حال جوش می ریزیم و در آب روغن و نمک اضافه می کنیم. بسته به آن چه روی پاکت پاستا نوشته می گذاریم بجوشد و بعد از حدود 10 تا 15 دقیقه آبکشش می کنیم یعنی می ریزیم در آبکش تا آبش برود فقط. پاستا را در دیس می کشیم و مایه را رویش می دهیم.
حالا نکته این است که این مایه ی گوشت را می شود تنهایی هم خورد بس که خوشمزه است.
این بود غذای این دفعه. بپزید و لذت ببرید.

2009-01-01T11:21:00.003+03:30

اول. با تاخیر. کنسرت آقامون علیزاده ی بزرگ را هر کس نرفت، نیم عمرش بر باد رفت. هوشیارش اما خنده آور بود با آن اداها. (برای ما که این بشر را می شناسیم، خنده دار بود کاملا)
دوم. سال موش رفت و من خوشحالم. ژانویه بود دیشب و به میمنت ورود به سال جدید مسیحی من و نگار نزدیک 3 ساعت فک زدیم.
سوم. خبر از شیراز رسیده که این وبلاگ فیلتر است. هنوز تهران خبری نیست. واقعا چرا؟؟؟

چهارم. به همه ی کسانی که در تب و تاب دانستن وضعیت حسین درخشان بودند تبریک می گویم!!!!!!!

یلدای دیروقت 2

2008-12-27T13:03:00.002+03:30

به پیوست نوشته ی پیش، چون که در آن زمان کسی در ذهنم نبود که دعوت کنم الان این کار را می کنم:

1. جناب آقای ه، دامه برکاته، شوی گرامی، وبلاگر سابق ملقب به رانن، راننده ترن
2. خانم ندا خانم، وبلاگر مخفی
3. مستر توکا نیستانی، کاریکاتوریست غم زده!
4. جناب لاغر خان خفن الدوله
5. خانم لاله خانم منصف السلطنه، وبلاگر خوب نویس، هم دانشگاهی سابق

انشالله رویت شود و بنویسند.

یلدای دیروقت

2008-12-26T16:07:00.003+03:30

در این بازی یلدایی که می گویند، من هم دعوت شدم که بنویسم و این خورشید خانوم اگر نبود جهان وبلاگستان منحط می شد حتما! (به کارکرد خورشید در جهان غیرمجازی نظری بیندازید)

اول. در این یکی دوسال، خب زندگی من کلی تغییر کرد. با آقای ه ازدواج کردیم و چند ماه بعد هم هم خانه شدیم و مستقل. می توانم بگویم بیشتر تغییرات خلقی ام از همین داشتن "خانه ای برای خود" است. در همین یک سال و یک ذره فهمیده ام که عاشق آشپزی ام و حتی شاید وقتی از ایران هم رفتیم به فکر تغییر شغل بیفتم و یک رستوران فسقلی تاسیس کنم.
دوم. منظم تر شده ام و سعی می کنم عادت گندی که داشتم و آن توانایی به گند کشیدن ده هزار متر فضا در مدتی کوتاه است را کمی تعدیل کنم که فکر می کنم خیلی زیاد ترک اش کرده ام.
سوم. رفتن پیش تراپیستم را قطع کرده ام و دیگر می توانم مسایلم را خودم راست و ریست کنم بی آن که هی فکر کنم که حالم بد است و نمی شود کاریش کرد. افسردگی و تغییر خلق فصلی که دارم (در پاییز به خصوص) را یک جوری روبه راه می کنم و خیلی از این مساله خوشحالم.
چهارم. یک چیز عجیب این که احساس می کنم عاقل تر شده ام و خودم به این نتیجه رسیده ام که بیشتر از همه به خاطر مستقل بودن است.
پنجم. نقاشی می کنم به کندی اما مستمر و فعلا انیمیشن را رها کرده ام. یک جور مبارزه است با خودم برای این که از این شاخه به آن شاخه نپرم. سخت هست اما لازم است.
ششم. خیلی خیلی خوددار شده ام و اعصابم آرام تر است و آستانه ی تحملم هم بالاتر رفته و به همین خاطرها! تپلی شده ام. نزدیک 10 کیلو از قبلم چاق تر شده ام. هنوز حوصله ی ورزش کردن به خصوص بی پارتنر را هم ندارم و این شکم لعنتی ام بدون ورزش آب نمی شود.

پ.ن 1 : امیدوارم سال بعد نیایم بنویسم که تصمیم دارم بچه دار بشوم!!! هیچی از من بعید نیست :دی
پ.ن 2 : ببخشید که این قدر دیر این نوشته رو پابلیش کردم.

2008-12-21T23:31:00.000+03:30

یکی از بزرگترین بدبختی ها، بدشانسی ها، بیچارگی ها، فجایع و بلایا این است که در خانواده تان یک stupid وجود داشته باشد و اگر هست شما از بدبخت ترین و بدشانس ترین و بیچاره ترین و بلاکش ترین موجودات عالم هستید و در خانواده ی ما هست، یکی از آن انواع کامل و بی نقصش...

بازیگر شوید تا رستگار شوید

2008-12-13T12:51:00.005+03:30

زیاد نمی نویسم چون اینترنتم پرسرعت نیست اما درونم این قدر جمله هست که می توانم روزانه 7-8 تا پست منتشر کنم.

.............

دیروز برنامه ی نمایشگاه گردی داشتیم و چه خوب بود کارهای سیامک فیلی زاده در گالری آران (خیابان کریمخان زند- خیابان خردمند شمالی- پلاک 9) آدرس به استناد سایت گالری است وگرنه من یک خیابان دی هم یادم هست. بروید ببینید و روحتان را شاد کنید.

اما نمایشگاه نقاشی هم دیدیم در گالری گلستان که به کسی توصیه اش نمی کنم. به نظرم گالری گلستان در حال سقوط مشهودی است و خانم گلستان هم دارد آن روی شبه بازاری اش را بیشتر به نمایش می گذارد. نکته هم این که خانم گلستان گالری دار مورد بحث می باشد نه ایشان در حیطه های دیگر.

متاسفم که کارهای جناب کیانیان هم نوعی از شارلاتانیزم مدرن بود که اسمش را گذاشته بودند عکاسی و چه و چه و من به اولین چیزی که فکر کردم این بود که خب اگر جای این بازیگر مطرح که کسی هم از او انتظار عکاس بودن نداشته و ایشان الان دارند کار جالبی غیر از حرفه ی خودشان می کنند، یک عکاس یا یک نقاش این آثار را ارائه می داد، منتقدین هنری یک پای بنده ی خدا را شرق می گذاشتند و آن یکی را غرب. به هرحال نکته برای خوشبخت شدن در هر زمینه ای این است که اول بروید ترجیحا بازیگر بشوید یعد نانتان در روغن است و هر کار دیگری کنید همه به به و چه چه می کنند. نمونه ی همین روزها هم نیکی کریمی است که داور جایزه ی ادبی والس شده به ظاهر به پشتوانه ی آن ترجمه های حال به هم زن اش و به واقع به خاطر اسم و رسم و یک موقعی سوپراستار بودنش.

همین است دیگر.

مردان خیانت کار : روشنفکران گوگولی یا جوادهای بازاری

2008-12-08T17:37:00.000+03:30

مقدمه: این متن بر این پیش فرض که نوبسنده یعنی خودم دارم، نوشته شده است که چیزی به نام خیانت در یک رابطه وجود دارد و بالطبع هم به این معتقدم که خیانت کار رابطه (خیانت به این معنی که طرف دیگر رابطه از وجود فرد سوم بی اطلاع است و یا میداند ولی به او حق اتنخابی داده نشده) موجودی پست است. احیانا اگر در جرگه ی دوستان من از این آدم ها هم باشد تنها به خودم مربوط است که با آن ها معاشرت می کنم و حتی از معاشرت شان هم لذت می برم.

صیغه همان فعل خوابیدن و کمی هم زندگی کردن با کسی است که شرعی اش کرده اند. همه مان خوب می دانیم که دوست پسر- دخترها هم عینا همان را می کنند که دو صیغه شده. بحث اما این جا بحث صیغه و پیرامون آن نیست. دیده اید مردانی که با داشتن یک( یا چند زن) زن صیغه ای هم می گیرند؟ همه دیده ایم از این مردها که در تهران خودمان (قم و شهرهای مثل آن که هیچ) زنان بیوه یا حتی دختران را صیغه می کنند برای مسایل جنسی و گاه رابطه ای عاشقانه هم با آن ها دارند. این مردان، مردانی هستند از تیپ مذهبی جامعه و طبیعی می دانند که وقتی شرع به آن ها اجازه ی این کار را داده، آن را برای خود حلال بدانند (من در مورد تمام مردان مذهبی حکم نمی دهم و تنها منظورم همان کسانی است که صیغه را بر خود مجاز می دانند). من نمی دانم زنان آن ها چه واکنشی از فهمیدن این عمل شوهرانشان دارند اما برای هیچ زنی پذیرش این که برای همسر خود کافی نیست (از هر جهتی) سخت است همان طور که درباره ی مردان این مساله شدت بیشتری دارد چون عرف جامعه به آنان حق سرویس کردن این دسته زنان را داده و هم قانون و شرع .
دسته ی دیگری از مردان که من سروکارم با آن ها بیشتر است ، هم هستند. آن ها مردانی هستند از تیپ روشنفکر اجتماع ما و بیشتر تحصیل کرده اند. این دسته پای حرف هایشان که بنشینی از صیغه و این گونه بازی ها حتی اظهار تنفر می کنند اما به روابط آزاد معتقدند. ازدواج کرده اند اما با زنان دیگر هم روابطی دارند. در این حالت، این مردان باز هم به نسبت زنانی که مثل آنان رفتار کنند پذیرفته شده اند و حتی در صحبت هایشان می یابی که حق خود می دانند که مثلا چون زن شان پیر شده یا دیگر آن دختر شاد روزهای جوانی اش نیست یا حتی به آن ها توجه لازم را نمی کند، دوست دختر داشته باشند.
بحث من این است که اگر بخواهیم ریشه ای نگاه کنیم چه تفاوتی میان این مردان هست؟ آیا نه این که هر دوی آنان با کلاه شرعی یا منطق یا هر زهرمار دیگری در حال خیانت به زنان خود هستند؟ صرفا شنیدن نام صیغه نیست که باعث اشمئزاز ما می شود بلکه حس کردن احوالات آن زنی است که پس از سال ها زندگی با مردی و بودن در کنار او و مهار کردن تمام غرائز ممنوعش، تنها به دلیل این که نام زن شوهردار را یدک می کشد، حالا که سنی از او گذشته و قدرت برابری با دختران جوان را ندارد دست دوم تلقی می شود و مرد به خود اجازه می دهد چنین کاری در حقش انجام بدهد؟
آن زوج هایی که با هم توافق کرده اند و هردویشان روابط آزاد دارند و پایبندی جنسی و حتی عاطفی به هم ندارند از این قاعده بیرون اند. صحبت من درباره ی مردانی است که چه عامی و چه روشنفکر، آن ته های ذهنشان حتی فکر نمی کنند که زن شان بتواند با مرد دیگری جز آن ها باشد و یکی با تمام صیغه هایش، به خود اجازه می دهد زن اش را بکشد و آن دیگری با معشوقه های رنگ و وارنگ، همه جا داد و فغان می دهد که واویلا بر من که چنین خیانتکاری را سال ها تحمل کردم.
مطمئنا واکنش ها به زن خیانت کرده بسته به طبقه ی اجتماعی و فکری مرد دارد اما بیش از تعداد انگشتان یک دستم سراغ ندارم مردانی را که چنین ماجرایی را بپذیرند و به زن خود حق بدهند. اما زنان... باید بپذیرند و چون قانون هم از مردان بوالهوس حمایت می کنند و اگر تصمیم بر جدایی هم که بگیرند حق سرپرستی فرزندانشان را از دست خواهند داد، می نشینند آهسته آهسته آب می شوند و تمام زندگی شان بوی گندی را می گیرد که معلوم نیست چه کسی باعثش بوده: شوهر، قانون یا خود او.

2008-12-04T14:11:00.002+03:30

یک سایت خوب برای خرید کارتون که می توانید بیشتر کودکی تان را در آن پیدا کنید

کوروش کارتون

من تمام عمرم یک موها و جانورهایی در هوا می دیدم و بچه که بودم حتی بازی می کردم باهاشون. دیشب فهمیدم این یک بیماری مادرزادی چشمی است و کلی کف کردم. گویا این یک اختلال در شبکیه ی چشم است و اگر به جرقه دیدن منجر شود، خطرناک هم هست و می تواند کورتان کند

اتفاق های بزرگ

2008-11-29T00:05:00.002+03:30

می گوید بازی را که تمام کرده، همیشه اتفاق بزرگی در زندگی اش افتاده. ته ذهنم فکر می کنم شال گردن که تمام شود، گره های زیادی از زندگی ام باز خواهند شد.

بیشتر وقت ها راه حل ها، پیش پاافتاده ترین چیزها هستند.

2008-11-27T10:43:00.001+03:30

چی می شد فردا صبح از خواب بیدار می شدم و یکهو آقای ه زنگ می زد و می گفت ای میل آمده و تا فلان ماه دیگه ویزامون می آد. چی می شد...

سه سالگی

2008-11-24T22:19:00.003+03:30

دو روز است که آذرستانمان سه ساله گی اش را گذرانده و ما حواسمان نبوده برایش تولد بگیریم و شمع فوت کنیم.

+ آذرستان اولی

محض نوازش چشمتان

2008-11-24T22:16:00.002+03:30

به یاد رفته ی نو

2008-11-24T22:08:00.001+03:30

زیرنویس کردند که احمد آقالو درگذشته است. دیشب.
امسال سال پرمرگی بود. ته دلم شور می زند و می ترسم از این که بدانم بعدی کیست.

سی سال نفس کشیدن

2008-11-18T17:07:00.001+03:30

دیروز سی ساله شدم. سن عقل و آن طور که می گویند تکامل زنان.
اکنون زنی هستم سی سال و یک روزه . گواهی تولدم را روس ها با خود به جای نامعلومی برده اند. هنوز گواهینامه ندارم و فقط در خواب می بینم که رانندگی می کنم و در بزرگراه ها ویراژ می دهم. بدتر از همه، هنوز مادر نشده ام تا در کشورم به عنوان زنی کامل و متعالی از من یاد شود، مادری که تنها سایه ی مادر است بی آن که کودکش از آن او باشد. هنوز که هنوز است نمی توانم با کفش های پاشنه ده سانتی راه بروم و چشم دیگران را با تکان های بدنم خیره کنم. هنوز از صدای شبیه انفجار می ترسم و به یاد زیرزمین خانه ی خاله ام می افتم. هنوز شب هایی هست که خواب بد می بینم و اشک ریزان بیدار می شوم. هنوز از تاریکی می ترسم، از سوسک ها، پلیس ها، مردان عصبانی، شب های تهران و صدای زنگ تلفنی که رشته ی افکارم را پاره می کند. هنوز نمی توانم میان چند حرفه یکی را انتخاب کنم. هنوز مرددم. هنوز...
این ها همه افسانه است. سن، عقل نمی آورد و تکامل و شعور. آدم ها در هفتاد سالگی هم گاه این قدر کودک اند که تعجب می کنی و چه می بینم این روزها هم سالان خودم را که سال ها مغموم تر و افسرده تر از سن شان اند.

سی ساله شده ام. سی سال در این دنیای بی دروپیکر زیسته ام و نفس کشیده ام و خندیده ام و جیغ زده ام و راه رفته ام، اما انگار همه شان مثل چشم به هم زدنی بود، آنی و زودگذر مثل پک زدن به سیگاری که دقیقه ای بعد نیست.

سینما جمهوری که آتش گرفت یا زدندش

2008-11-14T23:46:00.002+03:30

لیلا حاتمی و علی مصفا چند سال پیش آن جا را بازسازی کردند و یه کافه ی خوشگل متفاوت بالایش ساختند. سینما جمهوری را می گم. این قد توی کافه شون خوشحال بودند که فکر می کردی یه تیکه از خانه شون است.

دلم خیلی گرفت که شنیدم سینما جمهوری آتش گرفته و کافه و سالنش جابه جا سوخته. برای من که دوسال پیش فیلم حفره را توی این سینمای گروه جشنواره ی فیلم دیدم و کلی هیجان زده شدم که یه چیزی است تو مایه های سینما فرهنگ شمال شهری ها، این قدر ناراحت کننده است. ببین لیلا و علی چی می کشند. با این که من اصلا نمی دانم چه طوری سینما آتیش گرفته اما حسم می گوید از همان آدم هایی که چند وقت پیش گفته بودند که دست ما بود سینما ها را می بستیم، از این کارها برمی آید و بیچاره این زوج کافه دارسابق ورشکسته...

خاک

2008-11-09T18:35:00.000+03:30

همه می گویند بمان. مادرم می گفت تابلوهایت را بفروش و بمان. پولدار که باشی این جا جای بدی نیست. م می گفت آن همه پول وکیل را ماشینی بخرید و خوش باشید. آن یکی می گفت آدم نمی رود آن دورها که بماند بیا و همین جا با دلارهایت خانه بخر برای وقت پیری...

نمی خواهم از این خاک بروم چون دوستش ندارم، می خواهم بروم چون بسیار دوستش دارم و تحمل دیدن هر روزه ی تحقیر شدن خودم و دیگران را ندارم. اوباما که پیروز شد، یاد آن روز دور خردادماه افتادم که خاتمی با رای های ما رییس جمهور ما فلک زدگان شد و حالا چه؟ روزنامه و مجله می بندند و بیشتر از کوپن ات حرف بزنی مهمان اوین شان می شوی. ایران ما هیچ گاه روی دموکراسی و آزادی را نخواهد دید. تاریخ را نگاه کن. منطقه ی استراتژیک خاورمیانه و من و تو که از سر اقبال نمی دانم بلند یا کوتاهمان این جا به دنیا آمده ایم.

نمی خواهم بمانم چون پرم از آرزوی ابلهانه ی نوجوانان 14 ساله ی آن جایی. دویدن آزادانه در خیابان. پوشیدن دامن های رنگ وارنگ و کوتاه و بلند. تاب دادن مو در باد. رفتن به دانشگاه با شلوار کوتاه ... می بینی؟ حقیر شده ام که شده ایم، همه مان. حقیر کرده اند دلخوشی هایمان را. جوانی نکردیم، همان طور که کودکی مان پر بود از صدای بمب و آهنگران.

نمی مانم. می خواهم این لذت های کوچک را تجربه کنم. می خواهم یله باشم و نکرده ها را تجربه کنم و اگر کودکی داشته باشم، متولد این خاک نفرین شده نباشد.

Lost

2008-11-06T11:40:00.003+03:30

لاست بینی مان تمام شد و دیروز را مثل دو معتاد مواد نداشته، سپری کردیم! خماری می کشیم تا ژانویه.

قبول دارم مک کین ( نامزد جمهوری خواه رو می گم) رو اصلا دوست نداشتیم ولی دیگه این ترفند نامردی بود که آنتونی کوپر بابای پست فطرت لاک را شبیهش کنند.
ببینید چه شبیهند (کسانی که سریال رو دیدند اگر فکر کنند یادشون می آید)

و این که می آیم پدرتو درمی آرم جناب فیلم نامه نویس اگر لاک عزیز من رو بکشی
لطفا جک را از یه صخره پرت کن پایین که همه از دستش راحت بشن!
سعید را محافظت بفرما
و لطفا کلر هیچ وقت پیدا نشود
در انتهای داستان هم لطف کن و به شیوه ای بی رحمانه بن را بکش تا کمی دلم خنک بشود
متشکرم

شور

2008-10-29T13:29:00.001+03:30

خواستم بنویسم که چه قدر این روزا دلم می خواد برم پلیس بشم مثل الکس موهان و بی خیال شدم وقتی دیدم توی اینترنت اکسپلورر بلاگر تو بالا اومد. می دونم، راستش من و همه ی ماها که می نویسیم خوب می دونیم داریم ته تهش کار تخمی می کنیم اما خب جز اون یه سری که می نویسن واسه نجات دادن دنیا، بقیه مون می نویسیم که بفهمیم هنوز هستیم و اثرمون هست هنوز. نه این که اثر بذاریم رو بقیه، که خب اینم هست یه وقتایی ولی اصل اصلش اون اثره است که دیدی گربه هه می ذاره از خودش روی شیشه ی جلوی ماشینا و وقتی تو می بینیش شاید خوشت بیاد از این که فهمیدی این جای پا فسقلیه جای پای یه گربه ی خره. راستش این قده چیز می خواستم بنویسم ولی پشیمون شدم وقتی دیدم بلاگرتو. عین حس تنهایی هایی بود که هیچ کاریشون نمی تونی بکنی.

منم دیگه ننوشتم اون کس شرا رو که دیدم اصلا مهم نیست نوشتنشون وقتی تو دیگه نمی نویسی.

oh! my little friend, my little tampon

2008-10-25T10:37:00.004+03:30

خداوند مکتشف و مخترع این وسیله را در رودهای شیر و عسل و در باغ های خفن خفن، با حوری و قلمان و تمام چرنده پرنده های بهشت محشور بگرداند. آمین.

مطلب مرتبط
a guid to use your first tampon

سینمای زن دوست آنتی فمینیسم، یک شلم شوربای حسابی

2008-10-17T11:35:00.004+03:30

اول. بعد از سه زن، دیروز دعوت را دیدم که واقعا متعجب کننده بود. انگار همه اصول اولیه ی فیلم سازی یادشان رفته. جل الخالق!!!

دوم. من نمی فهمم این قدر سخت است که آقایان و خانم های مصاحبه گیرنده از اصطلاحات درست استفاده کنند؟ یا شاید مشکل از فرد مصاحبه شونده است؟ این را بخوانید:
...

دو فيلمى که شما ساختيد حول محور مشکلات فرهنگى زنان مى‌چرخد به همين خاطر مى‌گويند شما فمينيست هستيد. اين مسئله را مى‌پذيريد؟

خير، هرگز.

يادم هست چند سال پيش شما در مورد ساخت فيلم‌هايتان به من گفتيد، اتفاقا فيلم‌هايى که من مى‌سازم به نوعى به مردها برمى‌گردد و اصلا شناخت زن‌ها از نگاه آن ها حاصل مى‌شود؟

بله، فمينيست‌ يک تفکر است که من بلدش نيستم و اصلا قائل به جنسيت نيستم اما اگر فيلم‌هايم زنانه درمى‌آيد، از يک دوران، دغدغه و شرايطى مى‌آيد که من در آن زندگى مى‌کنم به همين خاطر سمت و سو پيدا مى‌کند، من مى‌خواستم حتما در اين فيلم سه زن، در بستر ايران وجود داشته باشند‌. ...

این قطعه ای است از مصاحبه ی منیژه ی حکمت در حیات نو. یکی بوده که تفاوت ساختاری کلمه ی فمینیسم و فمینیست را نمی دانسته (درست مثل حرف های هنگامه ی قاضیان). دوستان نویسنده و عزیزان مصاحبه کننده، عبارت ایسم در پشت یک کلمه ی لاتین معنای یک مکتب یا جریان فکری را می رساند و ایست معنای کسی که پیرو آن مکتب یا جریان فکری است. یعنی رعایت این قواعد ساده این قدر سخت است؟

سوم. با توجه به مطلب بالا، مثل این که فمینیست بودن یک چیزی است معادل طاعون یا اچ آی وی مثبت که جماعت به خصوص سینماگرها مدام از آن تبری می جویند!!! اصلا جذاب نیست که خانم سینماگری مثل خانم حکمت که باید کلی مطالعات جنبی داشته باشد و راجع به مسایل روز اطلاعاتی بسیار بیشتر از افراد معمولی جامعه کسب کرده باشد، این طور مثل یک فرد کوچه بازاری بگوید که من فمینسم را بلد نیستم. بعد نتیجه آن می شود که در سه زن دیدیم. داشتن آگاهی درباره ی علوم اجتماعی و بسیاری شاخه های دیگر که در سینما نمود پیدا می کنند نه تنها برای یک سینماگر نکته ی مثبت است بلکه برای او لازم است.

چهارم. حیف که هدیه تهرانی نقش اش را داد به نیکی کریمی. شاید هم عقل به خرج داده.

پی نوشت: من گیر سه پیچ نداده ام به سه زن و منیژه حکمت. خودشان یک کاری می کنند که آدم صدایش دربیاید.

2008-10-15T01:00:00.002+03:30

دست ات را بکش بر پوستم
مثل همه ی فیلم هایی که دیده ایم.

جان مادرتان سینما را یاد بگیرید

2008-10-11T21:48:00.001+03:30

اول. واقعا چرا همه ی این کارگردان های ایرانی فکر می کنند خوب است که فیلمشان را با مذهب جمع و جور کنند؟ با شعارهای صد من یک غاز عرفان و خدا و از این جور چیزها؟ فکر هم نمی کنم اگر این مایه های مذهبی را توی فیلم هاشون نچپانند احیانا مجوز نگیرند.
من که زندان زنان منیژه ی حکمت را ندیده بودم اما سه زن بی سر و ته ترین فیلمی بود که این اواخر دیده بودم. شعاری و احمقانه. فیلمنامه ی قروقاطی و تدوین افتضاح و سروته فیلم را که زده بودند که هیچ.
یاد یک فیلمی افتادم به نام اغتشاش که دقیقا روایت سه نسل زن بود و یک فیلم عالی نیمه حرفه ای بود که فکر کنم ایده ی سه زن از سه نسل از آن فیلم به ذهن منیژه حکمت آمده بود (شاید هم نه!).

دوم. خانم نیکی کریمی عزیز، شمایی که ده سال است داری با عباس کیارستمی معاشرت می کنی و فیلم می سازی و یواشکی و غیریواشکی خودت را فیلمساز فمینست می دانی، چرا نمی فهمی که بازی بلد نیستی؟ چرا متوجه نیستی که کسرشان نیست اگر کمی از آن همه پولی که بابت قیافه ات درآوردی را بدی و بری کلاس بازیگری؟ به خدا که نه این فیلم سه زن که فاجعه ی بازی ات آن تله تئاتر وحشتناک خرده جنایت های زناشوهری بود که باید به احترام آن کسی که توانست نیم ساعتش را تحمل کند، تعظیم کرد بس که اعصاب پولادی داشت. تمامش کن دیگر.

سوم. مانده آواز گنجشک ها و دعوت که باید بریم و ببینیم آن ها چه شاهکارهایی هستند. کنعان را که در جشنواره دیده بودم باز نسبت به فیلم های ایرانی این چند سال (جز نفس عمیق) قابل قبول بود و دوستش هم داشتم. باز حداقل فاکتورهای یک فیلم نرمال را داشت.

چهارم. خداوندا، به ما صبر بی نهایت عطا بفرما!

یرما

2008-10-07T15:37:00.000+03:30

دیشب که نشستم و نمایش نامه ی یرما رو خواندم تازه فهمیدم این آقای رضا گوران چه گهی زده به نمایش نامه ی لورکا. تمام راویان زن که یکی شان پیرزن بود و طبیعتا نماد نسل پیش و باتجربه و یکسری زن دیگر را از کار حذف کرده بود و به جاش یک مرد بود که حرف آن ها را می زد و مثلا یک قسمتی از وجود یرما بود و من آخرش نفهمیدم برای چی قسمت لجباز و سرکش وجود یک زن باید مرد باشد و خب این خیلی ضربه زده بود به مفهومی که لورکا در ذهن داشته.
دو تا هم زن را ردیف کرده بود که مثلا بخش های دیگر وجود یرما هستن و چقدر بعضی جاها اضافه و زاید بود نقش شان. صداهای ضعیف بازیگرها هم فقط به درد نمایش تلویزیونی می خورد و من که در ردیف اول نشسته بودم، باز بعضی دیالوگ ها رو درست نمی شنیدم. فقط بازی سهیلا گلستانی که نقش یرما رو داشت خوب بود که به نظرم بار اصلی نمایش هم روی دوش او بود. مهدی پاکدل هم که شده پسر خوشگله ی تئاتر ایران و نمی دانم چرا یک دوره ی درست بازیگری نمی رود.

در نهایت جز بازی نقش اول زن، طراحی صحنه ی هدیه تهرانی هم جالب بود و بس.

من کیستم- بازی کتاب ها

2008-10-02T00:29:00.004+03:30

درست است که من روزی به توکا تیکه انداختم که چقدر بازی اینترنتی راه می اندازه. درست. اما این یکی هیجان داره. برای همین دعوتش را لبیک می گویم و می نویسم.

ترجیح می دهم شماره گذاری نکنم تا حمل براین نشود که کتابی بر کتابی ارجح است:

رفتار جن سی، نویسنده و ناشر ناشناس (چون کتاب گم شده است!)

این کتاب که چاپ پیش از انقلاب بود از مکانی نامعلوم سر از خانه ی ما درآورده بود. نکته این جاست که کتاب فوق کتابی دانشگاهی بود که در دانشگاه مونیخ تدریس می شد و به نظرم در 12-13 سالگی گیرش آوردم و بیش از 3 بار خواندمش. این اولین مواجهه ی من با پدیده ای به نام س ک س بود. با این که به دقت این کتاب را خوانده بودم اما در اولین رابطه ی جن سی ام یک خنگ کامل بودم. همین جا توصیه می کنم برای فهمیدن تئوری ها، آن ها را عملی کنید!

افسانه ی کوراوغلی، صمد بهرنگی، ناشر و تاریخ نشر نامعلوم

طبیعتا در یک خانواده ی آذری زبان می شود کتاب های صمد را به آسانی در کتابخانه شان پیدا کرد و در خانه ی ما هم همین طور بود. داستان کوراوغلی به این سبب آن قدر برای من تاثیرگذار بود چون به نظرم اولین داستان عاشقانه ای بود که پس از خوندنش وسوسه شدم که عاشق بشم و عاشقی مثل کوراوغلی داشته باشم. البته طبیعتا در عصر مدرن انسان یک همچون عشقی را فقط می تواند در کتاب ها بخواند و بس!

24 ساعت در خواب و بیداری (از مجموعه قصه های صمد بهرنگی)، صمد بهرنگی، ناشر و تاریخ نامعلوم

این داستان یکی از زیباترین قصه هایی است که مخاطب آن کودکان هستند اما به شخصه برای آن ها توصیه اش نمی کنم چون نتیجه می شود موجودی مثل خودم.

من، تو، او، تلفن (از کتاب آذرستان)، مجموعه ای از نویسندگان شوروی، چاپ بنیاد نشر مسکو

در سن عشق و عاشقی خواندن داستان ساده ای مثل این بسیار به یاد ماندنی است. این کتاب را به خاطر همین تک قصه از خانه ی مادری دزدیدم و الان به شدت دارمش! به این معتقدم سن خواندن یک قصه یا کتاب در ارتباط برقرار کردن با آن، رابطه ی مهمی دارد.

مرشد و مارگریتا، میخاییل بولگاکف، ترجمه ی عباس میلانی

هیجان مطلق، نهایت خلاقیت مغز یک نویسنده را در این کتاب می شود دید. عاشق این کتابم و شخصیت گربه هه را همراه خود شیطان خیلی خیلی دوست می دارم.

تیستو سبز انگشتی، ،لیلی گلستان، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، 1354

شک ندارم که هیچ کدام شما سه نسخه ی چاپ شده ی این کتاب در طول تاریخ نشر ایران را که البته هر سه با ترجمه ی لیلی گلستان است ندارید. من هم ندارم! چون یکی از این نسخه ها را 8 سال پیش هدیه دادم به اولین دوست پسر جدی زندگی ام که اگر الان می شد پسش بگیرم حتما این کار را می کردم. این کتاب در آن سن کم دیدگاه من را نسبت به زندگی تغییر داد. پدرم که البته میانه ای با کتاب نداشت آن را همراه کتاب های دیگری از دست دوم فروشی خریده بود و صاحب آن یک ایرانی ارمنی بود که من به شدت از او ممنونم که آن ها را فروخت.

هوگو و ژوزفین، ماریا گریپه، ترجمه ی پوران صلح کل، انتشارات کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان،1352

این هم یکی از آن کتاب ها بود. در این کتاب فهمیدم که کودکان هم می تونن عاشق هم بشوند، چیزی که تا آن سن بهش برنخورده بودم. یک چیز دیگه هم فهمیدم: به نسبت ژوزفین، من اندازه ی مورچه غذا می خوردم!

بار هستی، میلان کوندرا، ترجمه ی پرویز همایون پور، نشر گفتار

کوندرا نویسنده محبوب من است. بار هستی هم اثر محبوب من. لطفا نگویید جاودانگی بهتر است چون من بهتان می گویم به خاطر سانسور ما همه شبحی از این کتاب ها را دوست داریم. بگذارید این واقعیت تلخ و نامرد ته ذهن همه مان بماند.shit!

کلاس پرنده، اریش کستنر، ترجمه ی علی پاک بین، کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، 1368

نویسنده ی آلمانی که محبوب من بود در روزهای کودکی ام. تقریبا همه ی کتاب هایش را خوندم. اولین پسری که در زندگی ام دوست داشتم و دلم برایش لرزید در این کتاب بود: سباستین. شاید شخصیت او که کتاب خوان قهاری بود، من را هم به یک کتاب خوان قهار تبدیل کرد.

قصه های خوب برای بچه های خوب، مهدی آذریزدی

بهتر است توضیحی ندهم چون شاید این مجموعه روی نود درصد کسانی که الان هم سن و سال من هستند، تاثیرش را گذاشته.

فرهنگ نظریه های فمینیستی، مگی هام و سارا گمبل، ترجمه ی فیروزه مهاجر و ...، نشر توسعه، 1382

این یازدهمی است و من به علت لقب "کرم کتاب" که از کودکی توسط برادر و دخترخاله ام به آن نایل شده ام، به خودم اجازه می دهم یازده کتاب را در لیست کتاب های تاثیرگذارم داشته باشم. این کتاب که از اسمش کاملا معلوم است، به من معنی بسیاری عباراتی را که نمی دانستم یا به غلط درکشان کرده بودم، فهماند. این کتاب مثل یک Bible است در زندگی ام و همیشه به آن رجوع می کنم.

البته متذکر می شوم که این لیست را می توانم تا 30 تا ادامه بدهم اگر می شد. به هرحال از یک کرم کتاب این تنها چیزی است که برمی آد.

خواب

2008-09-26T00:22:00.002+03:30

دیشب یک خوابی دیدم که یادم آمد بار دومی بود می دیدمش. خیلی خوابه تاثیر گذاشت رویم. حالم تا ظهر بد بود. فکر کنم آقای ه و ندا و توکا فکر کردند خل شدم.

دیدم می خواهم بروم خانه و می بینم که تمام درهای ساختمان نیست شده اند و یک خانمی با صورت اسب مانند می گوید که سرکشی ماهیانه است و من با خودم می گویم آخه این ها با چه مجوزی حق دارند بروند خانه های ما را ببینند و یکهو یاد گربه می افتم که توی خانه است ( توی خواب فکر می کنم گربه هه که قبلا پیشمان بود هنوز با ما زندگی می کند) و بعد گربهه از یک سوراخی می افته پایین با یک وضعی که انگار خیلی ترسیده و اذیت شده و بعد عین یک بچه ی آدمیزاد می آد و منو بغل می کند و دستهایش عین آدم است. خیلی احساسات عمیقی داشتم توی خواب.

عجیب بود خیلی.

مزاحمین در تاکسی ها

2008-09-21T21:34:00.004+03:30

با مزاحمین در تاکسی چگونه برخورد کنیم؟

هدف از این نوشته پیدا کردن راه حل هایی برای خانومهاست که به هر دلیلی مجبورند تاکسی سوار بشند و در مورد مزاحمتهایی که پیش میاد نمی دونند چیکار باید بکنند بخصوص اونهایی که سنشون کمتره.همچنین اطلاع رسانی به برخی از آقایون که احیانا متوجه نمی شند بغل دستشون تو تاکسی چی میگذره و اینکه این آزار هر روز امکان داره برای کسی که دوستش دارند اتفاق بیفته بدون اینکه اونها بفهمند و بدون اینکه اون بتونه کاری بکنه.واقعیت اینه که تعداد افرادی که در تاکسی موجب آزار ج*ن*س*ی خانومها میشند خیلی بیشتر از اونیه که شما تصور می کنید ولی از این مشکل اطلاعی ندارید چون تربیت و فرهنگ ما از خانومها میخواد که در این باره حرفی نزنند.شاید بعضی قسمتهای این نوشته برای بعضی آقایون تعجب انگیز و عجیب باشه و حتی ممکنه بنظر خیلی افراطی بیاد ولی متاسفانه عین واقعیته.بعضی از این موارد ممکنه در جاهای دیگه مثل مترو یا صف های مختلط خیلی بهم فشرده هم کاربرد داشته باشه.

این وبلاگ را بخوانید. می تواند قسمتی از چاره‌ی مشکل شما باشد.

آدرس وبلاگ

http://tiva87.blogspot.com

هر کاری می‌کنم آدرس در لینکی که به مطلب دادم درست نمی‌شود برای همین اصلش را می‌گذارم تا قطعا درست باشد.

2008-09-21T18:47:00.001+03:30

دبستان بودم. هفت ساله هم نبودم که رفتم اول ابتدایی چون نیمه‌ی دومی بودم و توانسته بودم با بچه های نیمه‌ی اول سر یک کلاس باشم. این خاطره یکی از پررنگ‌ ترین خاطرات آن روزهاست که آزارم می دهد:
وسط های سال تحصیلی بود و من دوستانی پیدا کرده بودم. مریم ف را خوب به یاد دارم. یک هم‌کلاسی جدید به کلاس ما آمد، زهرا. زهرا یک دختر ترکمن بود با قیافه‌ی یونیک یک دختر ترکمن، با همان روسری های بزرگی که آن ها سر می کنند. مریم ف مدام ما را تحریک می کرد که او را مسخره کنیم و ما می کردیم. او تنها می ایستاد جلوی ما و ما یک مشت بچه ی احمق مسخره اش می کردیم. می شود گفت این اولین خاطره‌ی من است که در آن به صورت بسیار واضحی با "نژادپرستی" رو‌برو شدم و خودم هم یکی از عناصرش بودم. رفتار ما بچه های 6-7 ساله کاملا نژادپرستانه و کثیف بود. نمی دانم مریم ف چرا از او خوشش نمی‌آمد و ما را هم تحریک می کرد تا از او متنفر باشیم؟ هنوز هم نمی دانم. مادر من معلم کلاس دوم همان مدرسه بود و به همین‌خاطر ناظم مدرسه ترجیح داد به جای بقیه من را سرزنش کند. او دختر بسیار جوان و موبوری بود که بسیار شبیه به پسر‌بچه ها بود، موی کوتاه و صندل کفش ملی با یک خط کش بلند به سبک همان روزها. یادم نیست دقیق چی به من گفت اما فحوای کلام این بود که من باید مثل بقیه زهرا را اذیت نکنم.
زهرا چند ماهی بیشتر نماند و از مدرسه‌ی ما رفت. با آن چشمان غمگینش و خاطره‌ی گندی که ما برای او ساختیم از این شهر و اولین مدرسه اش. دوست داشتم می‌دیدمش و بسیار زیاد از او عذر می خواستم و به او می‌گفتم که من کم‌سن و بی تجربه بودم و هیچ نمی‌دانستم که چه کار دردآوری با او انجام داده ام. نمی‌دانم مرا می‌بخشید یا نه.
مریم ف را هم دوست دارم ببینم. او وقتی کلاس سوم بودیم با خانواده اش به شاهرود کوچ کردند.

.........................................................................................
این روزها و آن سرود "آغاز سال نو با شادی و سرور، هم‌دوش و هم‌زبان حرکت به سوی نور..." حالم را بد می کند. هیچ دلم نمی‌خواهد لحظه ای به آن دوران برگردم. حتی فکرش هم حالم را بد می‌کند.

S.O.S

2008-09-18T01:09:00.002+04:30

کسی این جا هست که بداند چطور می شود یک وبلاگ را سوییچ کرد روی یک آی دی دیگر از گوگل؟ من دو تا آی دی گوگل دارم که از یکی اش اصلا استفاده نمی کنم و این وبلاگ روی این آی دی است اما از آی دی دیگرم هرروز استفاده می کنم. حالا می خواهم سوییچ کنم وبلاگ را روی آی دی پرمصرفم.

یکی به دادم برسه

H.B.D.T.U

2008-09-17T23:50:00.003+04:30

Oh my love for the first time in my life

My eyes are wide open

Oh my lover for the first time in my life

My eyes can see

I see the wind, oh I see the trees

Everything is clear in my heart

I see the clouds, oh I see the sky

Everything is clear in our world

Oh my love for the first time in my life

My mind is wide open

Oh my lover for the first time in my life

My mind can feel

I feel the sorrow, oh I feel the dreams

Everything is clear in my heart

I feel life, oh I feel love

Everything is clear in our world

John Lennon

تقدیم به تو که در این روز به جهان آمدی...

با عشق

دومی

2008-09-16T00:44:00.002+04:30

دومی شان هم رفت.

ریچارد رایت...

ماندند سه تا

حیف

می دانم که یک روز توی بهشت باز دور هم جمع می شوند و کنسرت می دهند، آن روز من آن جا هستم. شک ندارم

نام ها

2008-09-11T21:44:00.005+04:30

نکته این است که اگر من اسمی را نمی دانم یعنی آن آدم را نمی شناسم؟ آیا آن هایی که اسم کسی را می دانند بیشتر او را می شناسند؟

چند وقت پیش کتابی از طریق نسرین عزیز به دستم رسید به نام

art and feminism

که کتاب نسبتا جامعی از هنر فمینیسم در دنیا است. دیشب که دوستی نام یک هنرمند زن را برد و من پرسیدم که او کیست، همه مثل مجرمی به من نگاه کردند که باید درجا اعدامش کرد! امروز رفتم و نام او را سرچ کردم و دیدم که من کارهای او را می شناسم. من فقط اسم او را فراموش کرده بودم.

اصلا چه طور به خودشان اجازه دادند که فکر کنند با دانستن یکسری اسم از من باسوادترند؟

لینک کتاب فوق الذکر در آمازون +

هنرمند فوق الذکردر ویکی پدیا +

2008-09-08T21:24:00.000+04:30

یعنی اگه غذایی که امروز ناهار با آرامش و خوشی خوردم رو مامانم گذاشته بود جلوم ، با شات گان زده بودمش!
مامان ، چون این جا رو نمی خونی از ته دل ازت معذرت می خوام.

بی شعورهای جهان متفرق شوید

2008-09-07T11:25:00.001+04:30

بی شعور شماره ی نمی دانم چند!

با اقتدا به آن پست جناب فرجامی و دعوتشان برای نمایش دادن و معرفی بی شعورها ، می خواهم بی شعوری را هرچند که ممکن است کارتان به او نیفتد به حضورتان معرفی کنم. اما همین جا بگویم که اگر این بی شعور وبلاگ مرا می خواند به او می خندم!

من و آقای ه اسفند ماه سال پیش به صرافت گرفتن وام ازدواج افتادیم. در صندوق مهر رضا ثبت نام کردیم و نامه ی آنان را به بانک تجارت شعبه ی زرتشت شرقی ارجاع دادیم. در حقیقت دادم. جناب بی شعور بزرگ آقای ف ر و ه ر که رییس شعبه ی مذکور هستند ، نامه را با غرغر از من گرفتند و مرا به معاون شعبه ارجاع دادند. بعد از گذشت چند ماه نامه را دوباره تاریخ زدم و به حضور انورشان بردم که به من گفتند که بهتر از از بانک خودشان وام بگیرم و به مهررضا کار نداشته باشم. من هم که نه پدرم و نه مادرم از سهام گذاران و موسسان صندوق مهررضا نیستند ، شرایط را سئوال کردم و به من گفتند که باید خودم هم گواهی اشتغال به کار داشته باشم و من که شاغل نیستم طبیعتا این قضیه را فراموش کردم. به هرحال بار اول هم تاریخ نامه به سر رسید و تا 6 شهریور صندوق دوباره آن را تمدید کرد و من هم روز 6 شهریور با مدارک به بانک رفتم. آقای بی شعور اول گفتند مگر من نگفتم بیا از بانک خودمان وام بگیر؟ که با جواب من اخم در هم کرد و گفت می توانی به پدرت بگویی بیاید وام جهیزیه بگیرد. نکته این جاست که این همه پیچاندن و زجر دادن و بالا و پایین کردن تنها برای 2 میلیون وام ناقابل است نه 2 میلیارد. پدر من هم که اصلا ساکن تهران نیست و با مادرم زندگی نمی کند چه طور بیاید و برای من وام جهیزیه بگیرد؟ من اصرار کردم که چون نه خودم شاغلم و نه پدرم در دسترس است ترجیح می دهم از طریق همین مهررضا اقدام کنم. اول که به مسئول باجه گفت نمی شود و تاریخ نامه شان تمام شده و من هزار تا کار دارم و این ها. من که دیگر داشت خونم به جوش می آمد به مسئول باجه گفتم که به رییس ات بگو اگر این مدارک را از من نگیرد می روم و از دستش به خود مهررضا شکایت می کنم. مثل همیشه وقتی کمی صدایت را بالا ببری کارت راه می افتد ، این بار هم مسئول باجه نگاهی به رییس انداخته و با منت مدارک را از من گرفت و به من گفت که چند روز بعد زنگ بزنم تا معلوم شود پرونده قبول است یا نه. من که داشتم از این همه بی شعوری می ترکیدم آمدم و زنگ زدم به آقای ه و برایش تعریف کردم چه شد و با سعی قبلی برای پیچاندن ما ، به این نتیجه رسیدم که ممکن است وام را بمالند. آقای ه به بازرسی بانک زنگ زد و ماوقع را تعریف کرد و بازرس شعبه هم به آقای بی شعور زنگ زده و گفتند کار ما را انجام بدهند و قرار شد من روز یکشنبه پیگیری کنم.
ماجرای اصلی در همین یکشنبه ی کذایی در حالی که من مثل یک فیل کوچک شاد بودم و تلفن را برداشتم و زنگ زدم به بانک شروع شد. اول رییس شروع کرد به ایراد گرفتن از پرونده که فلان صفحه ی عقدنامه نیست و این نیست و من هم با احترام گفتم باشه برایتان می آورم. یکهو پرسید شما با کی رفتید بازرسی؟ من هم مثل خنگ ها نگفتم همسرم رفته و گفتم زنگ زدم بازرسی. مردک عوضی شروع کرد به مزخرف گویی: چرا همسر شما دنبال این کار نیست مگر شما مرد ندارید؟! و من جواب دادم که ایشون سرکار هستند تا 7 شب و طبعا وقتی شعبه ی شما ساعت 1 ظهر می بندد نمی تونن 7 روز هفته مرخصی بگیرن که! تازه چه فرقی داره؟ جواب داد: فرق داره. ایشون مرد هستن و حرف منو بهتر می فهمن و ما با هم راحت تر کنار می اومدیم. ( البته این مزخرفی که گفت از این ناشی شد که فکر می کرد من زنگ زدم اداره بازرسی) بعد هم گفت که تاریخ عقد شما از یک سال گذشته و من نمی تونم به شما وام بدم. من گفتم که جناب، پرونده ما در صندوق در اسفند تشکیل شده و شما باید این وام رو به ما بدین ( ببینید کلن مملکتو که برای 2 میلیون باید این طور حرص بخورید و جان بکنید ) جناب ابله هم گفت که من الان زنگ می زنم بازرسی تا ببینم این کار قانونی هست یا نه و منم گفتم این کار را بکنید. در تمام این مدت جوری با من حرف می زد که انگار بنده بدهکارم و ایشان طلبکار و قرار است من آن یک میلیارد ارث پدر جانش را بهش پس بدهم و نمی دهم.
من زنگ زدم به آقای ه و به او گفتم که دیگر به یارو زنگ نمی زنم و خودش پیگیری کند. آقای ه هم زنگ زده بود به بانک و جناب دماغ سوخته گفته بود بازرسی گفته وام را بهشون بدین.

شاید از دیدگاه کلی بخواهیم به این واقعه نگاه کنیم چیز مهمی نباشه اما چند نکته درش هست که بسیار مهم است:

اول. یک بانک و در نتیجه کارمندان آن یک سری وظیفه دارند و یکی از وظایفشان وام دادن به مشتری واجد شرایط است. اصلا بانک حق ندارد این طور جلوی پای مشتری سنگ بیندازد که باید بیاید وام را از خود بانک بگیرد و چه و چه. آن هم برای 2 میلیون پول که دوست دارم وقتی گرفتمش بزنمش توی صورت همین رییس بانک و بگم: گدا مگه داری از جیب پدرت بهم وام می دی؟

دوم. مردک انگشت گذاشت روی نقطه ی حساس که "چرا مردت نمی آد دنبال این کارها" و من فشفشه شدم. باز هم اگر مسئله ی بالا رعایت بشود اصلا کسی با بازرسی کاری ندارد و با زن و مرد بودن همدیگر. من نمی فهمم به این آقا چه ربطی داشت که چرا من پیگیر این وام هستم و البته اگر کمی مغز نخودی اش را به کار می انداخت می فهمید چرا. البته که خواسته حرص من را دربیاورد و بس.

در انتها دیروز ضامن ها را بردیم و جناب دماغ سوخته مجبور به همکاری شد و حالا مجبوره 2 میلیون از ارث پدری به ما وام بدهد و ماهی هم 60 هزار تومان به اضافه ی دوتا ضامن و یک فقره سفته ی 2 میلیون و 400 هزار تومانی از ما بگیرد. به مسایل قانونی اش کاری ندارم اما قطعا اگر این وام 2-3 میلیارد بود چون زیر میزی اش مبسوط بود ، نه این کل کل ها اتفاق می افتاد نه زن بودن بنده می شد چماق.

گل بگیرند مملکت را ( بنده کسره دارش را عرض کردم ، حالا شما می خواهید با یک ضمه بخوانید میل خودتان است.)

تربیت و فرهنگ سازی و زن- مرد شدن - فمینیسم

2008-08-30T19:06:00.006+04:30

روی عکس بالا کلیک کنید و آن را با دقت ببینید.
این ها یک سری اسباب بازی های محصول کشور آلمان هستند که البته در چین ساخته شده اند.
ببینید که نگاه های جنسیتی در این محصولات چیزی مشابه کشور جهان سومی خودمان است. دخترها پشت میز آرایش و در آشپزخانه اند و پسرها مشغول انجام فعالیت فنی.

چند روز پیش با یکی از دوستانم بحث می کردم در باب فمینیسم که آقای ه گفت نگاه من یک سویه شده و همه اش از دیدگاه جنسیتی و فمینیستی با مسایل برخورد می کنم. تا حدی حرفش درست است اما وقتی تفاوت های آشکار به این شکل ، حتی در کشورهای پیشرفته به آدم ها حقنه می شود ( که از کودکی این کار آغاز می شود ) آیا می شود چشم بست به این نوع فرهنگ نادرست؟
وقتی بچه ها ، دختر و پسر با نگاه های جنسیتی، آن هم این قدر فاحش مورد رگبار قرار می گیرند طبیعی است ذهن خام آن ها این نقش های کلیشه ای را می پذیرد و در بزرگسالی هم براساس آن ها عمل می کند.
قلبا معتقدم اگر کودکان دختر و پسر در شرایط کاملا یکسان فرهنگی رشد کنند فاصله ی بین آن ها بسیار ناچیز و نادیدنی خواهد بود و این که "زن زن است و مرد مرد" افسانه ای بیش نخواهد بود. نقش فرهنگ و بمباران های تربیتی و اطلاعاتی هدفمند است که جنسیت را تا این حد آشکار می کند.

پی نوشت.
جهان برابر ساختن هدف واقعی فمینیست هاست. جایی که سهم مردان و زنان در ساختن و بهره بردن از آن مساوی باشد.

زایمان - فمینیسم

2008-08-27T13:22:00.004+04:30

امروز در حال بازخوانی کتاب فرهنگ نظریه های فمینیستی* بودم که به مفهوم کلمه ی ماما یا قابله رسیدم. برایم بسیار جالب بود که معنی انگلیسی این کلمه Midwife است. اگر بخواهم این کلمه را تحت الفظی معنی کنم mid به معنی میانی و وسطی است و wife هم که معنی همسر و زن را می دهد یعنی معنی ریشه ای این کلمه " همسر یا زن وسطی" است. به نظرم آمد که این کلمه ی خاص از قدرت قابله ها در زمانی خبر می داده که زبان در حال ساخته شدن بوده است و ریشه ی زمانی آن را باید در دوره های مادرسالار جستجو کرد.
در روزگار ما قابله ها تقریبا از میان رفته اند و پزشکی مدرن زنان و زایمان جای آن را گرفته است. فمینیست ها سعی دارند که فرهنگ انتخاب ماما / قابله را دوباره احیا کنند چرا که معتقدند که شرایط مادی و تاریخی ، انتخاب زنان را بی ارزش کرده است. این مرا به یاد چیزی هم انداخت. چند ماه پیش یک سری عکس هایی برایم ای میل شده بود که مراحل زایمان یک زن در خانه با حضور همسرش را نشان می داد ( عکس ها در همین یکی دو سال اخیر در یک کشور جهان اولی گرفته شده بودند ) که به نوعی شبیه زایمان های قدیمی در خانه بود. روند یک زایمان طبیعی در محیط آشنای خود در کنار همسر ، یک پزشک و یک دستیار. در پایان پروسه ی زایمان ، مادر سرشار از رضایت بود و همسرش هم تحت تاثیر قرار گرفته بود. پس از دیدن آن ها احساس کردم که این روش را بیشتر ترجیح می دهم تا زاییدن کودک در بیمارستان با آن وضع ترسناک اتاق عمل که چند سر رویت خم شده اند ، با ماسک و همه سبز پوش. البته می دانم که روش های مدرن برای جلوگیری از عفونت های زایمان است که مدت ها زنان را از بین برده بوده است اما طبیعتا اگر این روند به شکلی خودمانی تر و همان طور بهداشتی صورت بگیرد می تواند آمار سزارین های همین ایران خودمان را به طرز چشمگیری کم کند و زنان تمایل بیشتری به زایمان طبیعی که در خانه ی خودشان انجام می شود داشته باشند.
امروزه فمینیست ها روش جالب دیگری را هم درباره ی زایمان که گویا روشی قدیمی است ، تبلیغ می کنند و آن "ایستاده" زاییدن است. آن ها معتقدند روش خوابیده که هم اکنون در دنیا متداول است دستاورد پزشکی مدرن و مردسالار است ، در حالی که زایمان ایستاده ویژگی های مثبتی دارد که روش امروزی دارای آن ها نیست. یکی از آن ها کمک جاذبه ی زمین به بیرون آمدن کودک از رحم است و دیگری وضعیت بدن زن در حالت ایستاده است که آن هم بیرون آمدن کودک را به نسبت وضعیت خوابیده آسان تر می کند.
حضور پدر در مراسم زاییدن کودک نیز عنصر مهمی است. پدری که درد زایمان و مراحل آن را به چشم می بیند ، درک درست تری از "مادرشدن" و حس عاطفی عمیق تری نسبت به کودک خود خواهد داشت و پدر شدن را به صورت واقعی تری لمس خواهد کرد. برای زن نیز حضور همسر اطمینان قلبی بیشتری را در هنگام زایمان به همراه دارد.

پی نوشت

فمینسم به این معنا نیست که "مردزده" شویم یا الزاما مردان را از زندگی مان حذف کنیم بلکه به این معناست که باید برای ایجاد رابطه ای متقابل با مردان ، بر مبنایی متفاوت مبارزه کنیم.(با اندکی تغییر) باربارا اسمیت، فمینیست امریکایی

فرهنگ نظریه های فمینیستی -مگی هام/سارا گمبل - ترجمه: فیروزه مهاجر ، فرخ قره داغی ، نوشین احمدی خراسانی

نشر توسعه - چاپ اول 1382

تلفن نشر توسعه :88719976

صندوق پستی نشر:

14335

خط فاصله

851

کنسرت دستان

2008-08-26T13:38:00.002+04:30

دیشب رفتیم کنسرت دستان در تالار وزارت کشور. برق قطع شد ( نکته این است که برق در خانه ی وزارت کشور قطع شد. منطقی است؟ ) و کنسرت یک ساعتی به تعویق افتاد. وارد سالن که شدیم و هنوز برنامه شروع نشده بود محمدرضا شجریان رفت بالای سن و در میان سوت و دست مردم اظهار کرد که این ها شیطنت بعضی هاست و مردم هم کم مانده بوده بود خودکشی کنند برایش.

کنسرت شروع شد ( البته با برق اضطراری ) و یکهو وسط قطعه ی سوم یا چهارم بود که برق آمد و مسئولان احمق سالن همان موقع سوییچ کردند و فرض کنید همایون شجریان بدبخت و گروه آمدند برسند به اوج قطعه که یکهو بامب! برق رفت و دوباره آمد. می دانید، حرکت این آدم ها را می شه گذاشت بر حماقت اما آخر چقدر حماقت؟

برنامه که تمام شد و حضار کلی گروه را تشویق کردند بماند. در قطعه ی به اصطلاح بیز برنامه ، استاد شجریان آمد بالای سن و نشست و با گروه مرغ سحر را خواندند. خیلی هیجان انگیز بود که در بند پایانی کل سالن با گروه می خواند و صدای همایون هم تازه گرم شده بود!

شب عجیبی بود و باز من به خودم آفرین گفتم که معتقدم همیشه باید شب آخر کنسرت ها را رفت.

2008-08-26T13:34:00.002+04:30

نکته این جاست که چرا صدا و سیما هم جزو مخالفان و منتقدان لایحه ی حمایت از خانواده شده؟ دیروز در برنامه ی ارتباط نزدیک و چند برنامه ی متوالی اردیبهشت ، مدام در حال نقد لایحه اند. این حرکت را دوست دارم و با صدای بلند ، هرچند که کمی هم نمایشی می زند ، ازش حمایت می کنم. به خصوص دم خانم مجری برنامه ی اردیبهشت گرم که این همه در حال فرهنگ سازی های خوب است.

سیاه و سفید

2008-08-24T19:31:00.001+04:30

دیروز به مطلب بسیار جالبی در مجله ی هنری تندیس برخوردم که مهرزاد پتگر خواهر نامی ( و بقیه ی پتگرها ) از قول او نقل کرده بود.

قم ( همین شهر مذهبی خودمان ) در سال های پیش از اسلام مملو از آتشکده بوده و در واقع در آن دوره ها هم جوی مذهبی داشته ( مذهب مذهب است. اسلام و زرتشتیت ندارد چندان ! ) و در مکان فعلی جمکران هم آتشکده ی بزرگی قرار داشته و آن زمان ها سوغاتی شهر قم ، سمنو بوده. بعد از آمدن اسلام آتشکده ها به مسجد و اماکن زیارتی اسلامی مبدل می شوند و سمنو هم می شود سوهان. گویا که مواد تشکیل دهنده ی سوهان بسیار شبیه سمنو است.

حالا جالب بودن این روایت از نظر تاریخی که جالب است هیچ اما جالب این جاست که مردم همه ی دنیا مکان های مذهبی را به هر زحمتی هست حفظ می کنند و این که مذهب از چه نوعی باشد انگار تفاوتی ندارد و گویی جذبه ی انرژی منطقه است که برای مردم جذاب است. این همه سال گذشته و مردم هنوز همان مردم اند فقط رنگ عوض کرده اند. قم پیش از اسلام رنگش سفید بوده ( زرتشتی ها رنگ روحانی شان سفید است ) و قم الان سیاه رنگ است ( رنگ روحانی اسلام ). جالب نیست؟

2008-08-23T12:33:00.002+04:30

فراموش کار و بدقول شده ام. از لحن بچه ها می فهمم که فکر می کنند می پیچانمشان.
فکرم پر از چیزهایی است که نمی دانم.
شب ها دندان فشار می دهم
شب ها خواب می بینم حامله ام و مثل سریال می ماند.
شب بعد بچه را می زایم.

2008-08-18T22:32:00.002+04:30

این روزها دور و برم همه چیز ظاهرا به هم ریخته. یکی باید قلبش را عمل کند، آن دیگری از شوهرش طلاق گرفته و آن یکی پادرهوا مانده معطل که چه بکند. شاید که این ها همه ظاهر است که می بینم و در واقعش همه ی این ها اتفاقات خوبی هستند. همه ی زندگی همین طور است مساله زاویه ی دید ما است.

2008-08-11T00:33:00.002+04:30

هنگامه قاضياني، بازيگر فيلم «به همين سادگي» گفت: من از فمينيست متنفرم. به خصوص فمينيستي كه در ايران دارد شكل مي گيرد. چون هيچ مكتب و اصولي پشتش نيست. زن ها دوست دارند شبيه مردها باشند. در صورتي كه زن بايد زن بماند.

نمی دانم خانم قاضیانی و چند نفر دیگری که مشابه این حرف را در رسانه ها گفته اند اصلا یک فمینیست درست و حسابی ایرانی را با چشم خودشان دیده اند و با او کمی معاشرت کرده اند؟ خانم قاضیانی ، من فمینست هستم و سی سال است که در همین ایران زندگی می کنم و تا به حال پایم را از مرزهای این سرزمین بیرون نگذاشته ام. فمینیست هستم. ازدواج کرده ام و هیچ وقت هم نخواسته ام مثل مردها باشم. اصلا مگر مردها که خودشان در کار زندگی شان مانده اند می توانند الگوی من باشند؟ من دلم می خواهد خودم باشم. دلم می خواهد بتوانم زندگی ام را آن طور که دوست دارم و دلم می خواهد زندگی کنم. من فقط آرزو دارم مردها که بسیاری از آن ها فکر می کنند و تنها خیال می کنند همه چیز را می دانند ، دست از سر من و امثال من بردارند و این همه نسخه نپیچند که باید چه طور زندگی کنم ، چه طور راه بروم ، چه طور لباس بپوشم ، چه طور رفتار کنم ، چه طور فکر کنم و چه طور با کسی بخوابم. من عاقلم. من سی سال زندگی کرده ام و یک انسان سی ساله در هر جامعه ی سالمی توانایی تشخیص خوب و بد زندگی اش را دارد. من دوست ندارم نگران باشم. نگران این که چه باشم و چه نباید باشم.
خانم قاضیانی ، شما باید خیلی خوشحال باشی که پایت را از مرزهای ایران پرگهرمان بیرون گذاشته ای و چند سالی را جایی زندگی کرده ای که هر مرد نامردی به خودش اگر اجازه بدهد دستش را به بدنت بمالد بتوانی به دادگاه بکشانی اش. شما سال های جوانی ات را در جایی نگذرانده ای که وقتی به سی سالگی برسی آرزوهایت هم سطح دختران 20 ساله ی اروپایی باشد.
تو از فمینیست که در واقع لفظ درستش فمینیسم است متنفری و من از تفکری که باعث می شود تو این گونه فکر کنی و با افتخار هم بازگویه اش کنی.

تولد

2008-08-10T12:23:00.002+04:30

در دبستان در اکیپ دوستانم دختری بود به نام نفیسه. نفیسه هر سال برای خودش تولد می گرفت و طبیعتا ما را هم دعوت می کرد. در این تولدها که تقریبا در پنج تای اش من حضور داشتم ، به جز ما دوستانش که چهار پنج تایی بودیم ، یکسری خاله و خواهرزاده بودند. این خاله ها برخلاف مادر نفیسه زنانی بودند به غایت چاق با پستان هایی بزرگ که وقتی چهارزانو می نشستند پستان هایشان تا روی پاهایشان می رسید. تولدها همیشه با نگاه های خیره ی من به این زنان فربه و پستان های غول آساشان و رقصیدن دست و پاشکسته ی چند دختربچه به پایان می رسید. تا به امروز نفهمیده ام که این ها مراسمی بودند برای شناسایی دخترهایی مناسب برای پسران مناسب یا کلاس های رقص خانگی یا یک تولد ساده ...

2008-08-09T14:44:00.002+04:30

1
اين حسين درخشان به نظر مي آيد كاملا ديوانه شده. شايد هم اين دري وري ها كه توي وبلاگش مي نويسد به خاطر اين است كه آمد ايران نگيرن ببرن پدر و مادرش رو بهش نشون بدهند.

2
من يك مرضي دارم كه هر وقت چند بار بروز مي كند. پوستم درد مي گيرد. الان هم پوست كف پاي راستم درد مي كند. باور كنيد اين درد از درد خود پا يا عضو مزبور بدتر است.

3
من اينك كه بخش اعظم گوگل ريدرم را خوانده ام و پاي اينترنت 198 نشسته ام (ويرگول) قند دارد در دلم آب مي شود اما حيف كه شيريني اش كمي ناپايدار است كه من يكي دو ساعت ديگر بايد بروم خانه
:((((((

4
همه دست به دعا برداريم كه آقاي ه اين بار امتحانش را نمره بيارد. چهار تا هفت. خدايا چيز بيشتري نمي خواهيم.....

5
اين آدرس سايت انجمن دوستداران حيوانات است كه اين افراد همان هايي هستند كه حيوانات را مجاني نگه مي دارند و گربه ها و سگ هايي هم دارند كه واگذار مي كنند. يادم مي آيد چقدر براي گربه امون دنبالشان گشتيم.

2008-08-07T16:11:00.004+04:30

این چند وقت خیلی چیزها بوده که بشه درباره اشون نوشت و من ننوشتم. با این سرعت نفتی اینترنت و این که مدام یاد قبض تلفن می افتم ، دستم نمی ره به زیاد نوشتن.

همین بس که بگم چه فیلم خوبی بود Once و چه ساندترک شاهکاری داره. این دو موزیسین جوان در کل موجودات جالبی اند. این موسیقی ها هی یادم می آره که چقدر دلم می خواست خواننده بودم و صدای درست و درمونی داشتم و ندارم و هی ته دلم حرصم می گیره.

عجب

2008-08-06T00:35:00.003+04:30

دیشب که بعد مدت ها کلی گریه کردم باعث شد حالم خوب بشود. امروز خیلی چیزهای تازه فهمیدم و این را هم فهمیدم که اشک ریختن می تواند داروی بی نظیری باشد.
آذری که الان هستم را دوست ندارم. دوست دارم مثل قدیم ها وحشی باشم ، وحشی و بی مراعات و احمق و آبروبر. این ها صفات ناهنجاری در دید یک جامعه ی نرمال اند اما برای یک آرتیست با خلقیات من بهترین هستند. می دانم که الان آدم دوست داشتنی تری شده ام. کمتر حال گیری می کنم و مراعات می کنم اما از درون دارم گند می گیرم. مثل رودخانه ای شدم که جلوش را سد کرده اند و آبش که دیگر قادر به حرکت نیست ، در حال گندیدن است.
درست که بخشی از این ها را از تاثیرات رابطه ی قدیمی ام می دانم اما چرا این قدر کم به خودم نگاه کرده ام؟ این قدر کم قدر خودم را دانسته ام؟

فکر می کنم مهمترین اصل برای این که آرتیست موفقی باشی "خودخواهی" است. خودخواهی بسیار راه گشاست. این که خودت و کار هنری ات در اولویت باشند. گور پدر بقیه.

2008-07-24T01:15:00.003+04:30

این متن را یک روز پس از مرگ خسرو شکیبایی و سه روز بعد از مرگ بهمن جواهرچیان نوشتم. امروز می گذارمش. روح هر دوشان شاد.

این چند روز دو خبر ناراحت کننده شنیدم. اول یک دوست دور، بهمن که صبح دیگر بیدار نشده بود و بعد خسرو که صبح را ندیده بود.

همه از شنیدن مرگ "هامون" شوکه شدند. دوستانم اس ام اس ام را باور نمی کردند و دلیلی برای اطمینان می خواستند. همان موقع بود که فهمیدم در ذهن ما آدم هایی هستند که فکر می کنیم جاودانی اند ، فکر می کنیم همیشه خواهند بود.خسرو شکیبایی یکی از آن آدم ها بود. هیچ کداممان شاید تا دیروز نمی دانستیم 64 سال دارد و پیر شده است و شاید چند سالی بیشتر وقت نداشته باشد. این واقعیتی بود که اصلا نمی دانستیم اش.

ذهن های ما پر از تصویرها و صداهای اوست. حافظه های مان تا ابد حفظ اش خواهند کرد. این راز جاودانگی است ، جاودانگی او و هر انسان خلاق دیگری ...

2008-07-10T01:45:00.001+04:30

به کسی مربوط است که چه کسی با چه کسی می خوابد؟

به کسی چه مربوط است که دو تا با یکی یا یکی با دوتا یا دوتا با دوتا بخوابند؟

مهم خود خواب است که دلپذیر است!

2008-07-06T17:07:00.000+04:30

این چند روز گذشته حال چندان خوبی نداشته ام. از وقتی وزنم اضافه شده دیگر مثل قدیم ها سبک و قبراق نیستم. زود خسته می شوم و دوست دارم بیشتر نشسته زندگی کنم. برای یک آدم که همیشه 47 تا 50 کیلو بوده ، یک باره در یک سال ده کیلو چاق شدن می تواند ضربه ی بدی باشد. به همین دلیل که گفتم نقاشی می کنم و کار جدیدی که از دیروز برای خودم ساخته ام ترجمه است. یادتان باشد پارسال دو جلد کتاب آشپزی انگلیسی خریدم و حالا دیدم فرصت خوبی است که این همه غذاهای سالم ( غذاهای پر فیبر و غذاهای کم کربوهیدرات ) را اول ترجمه کنم و بعد بعضی ها را بپزم. کتاب اول پر از غذاهایی است با انواع میوه ها و سبزیجات و بنشن و دومی سرشار از میگو و ماهی. فعلا در بخش غذاهای سبک ، سیر می کنم. حتی تصمیم گرفته ام بعد از تمام شدن کتاب بروم دنبال ناشری بگردم که بدش نیاید چیز جدیدی در باب شکم چاپ کند. اگر کسی را می شناسید ممنون می شوم معرفی کنید.

....................................................................

پی نوشت : آیا من باید لینک یک دروغگوی بی شرم را از وبلاگم بردارم یا او؟ او پیش دستی کرده تا حتما به خودش ( و شاید بقیه ) ثابت کند که دروغگو نیست. عجب دنیای وارونه ای است.

تغییر

2008-06-28T18:34:00.000+04:30

دو سه روزی است با سرعت سرسام آوری می خوانم. حوصله ی خواندن در فضای مجازی را کمتر دارم. اول با "آکواریوم های پیونگ یانگ" شروع کردم و بعد رفتم سراغ "گل سرخی برای امیلی" که فقط داستان اول را خواندم و کتاب را کنار گذاشتم. "میکله ی عزیز" کینزبورگ و "دفترچه ی ممنوع" دسس پدس کتاب های امروز بودند. وقتی نقاشی ناتمام روی دیوار را نگاه می کنم احساس شکست ناقصی دارم. رنگ های ناهمگون و فضای دوست نداشتنی. مثل خیلی چیزهای دیگر این دنیا که با سلیقه ی من جور نیست. کار قبلی کاملا موفق بود و این یکی یک فاجعه ی ناقص است. شاید برای همین متوقف شده ام و سرم را فرو کردم در کتاب هایی که نخوانده بوده ام تا امروز.

به هیچ قیمتی هم دوست ندارم کاری که برای بروشورمان کرده ام را تغییر بدهم. باید رنگ داشته باشد و هیچ کاری هم نمی شود کرد. مگر این که بخش اعظمی از مفهوم دلخراشش را از دست بدهد.

دیگر به اجبار آسان تری کارهای خانه را انجام می دهم. دیگر خیلی ، مثل قدیم از شستن ظرف های چرب بدون دستکش چندشم نمی شود. راحت تر تصمیم می گیرم که خانه ی منفجر شده را مرتب کنم. امروز برخلاف قدیم که تنبلی ام شدید بود رفتم و دستکش تازه خریدم و وقتی بعد از چند دقیقه فهمیدم سوراخ بوده به شرکتشان زنگ زدم و زود لباس پوشیدم و بردم و عوضش کردم. قبلاها خیلی وقت می برد که پا بگذارم دوباره بیرون از خانه و بی خیالش می شدم. در خودم حس جدیدی را تجربه می کنم. دوست ندارم دوروبرم به هم ریخته باشد و ساعتی بعد به هم ریخته نیست.

تغییر کرده ام. انگار به جای این که در بیست سالگی بالغ شوم ، بلوغ در بیست و نه سالگی به سراغم آمده. همه چیز تا حدی عجیب و ناشناخته است.

2008-06-21T00:04:00.001+04:30

روزهای سخت. نقاشی می کنم و سعی دارم خانه رو تمیزتر!!! نگه دارم. سعی می کنم اما خیلی هم موفق نیستم. آشپزخانه اپن نیست!!!
نقاشی کردن که به صورت کار تمام وقت دربیاد خیلی هم جالب نیست. البته اگر به شیوه ی من کار کنی.
همین دیگه. برم. دیگه مزخرف نگم.

بیست و دوم خرداد و خشونت های آب زیرکاهانه

2008-06-13T02:55:00.001+04:30

دیدید چند سالی است نوار بهداشتی هایی به بازار ایران آمده که برخلاف نوع متداولش برای استفاده در زمان خونریزی نیست؟ این نوارها که بسیار نازک اند و در صورت استفاده دیده نمی شوند ، برای نشت نکردن ترشحات به شرت هستند. جالب نیست که این شرکت های بهداشتی این قدر مراقب ما هستند و حتی به تمیز ماندن شرت هایمان هم فکر می کنند؟

شاید به نظرتان این ایده بسیار کثافت و حال به هم زن بیاید اما گروهی از زنان می گویند یکی از راه های آشتی زن ها با بدنشان آشتی آنان با ترشحاتشان است. این ترشحات هرنوعی می تواند باشد. مثلا ترشحات وا ژن شما بسته به حال روزتان مزه و بوی متفاوتی دارد و این می تواند به شناخت شما از خودتان هم کمک کند.

حالا ماجرای نوار بهداشتی های روز که گفتم. نوار بهداشتی در کل چیز فوق العاده ای در زندگی زنان بوده و هست. در واقع این محصول ما را از استفاده از پارچه های غیربهداشتی و شستن آن ها به شکل روزمره ( و طاقت فرسا برای آنان که خونریزی های شدید دارند ) خلاص کرده است اما این که برای خلاصی! از ترشحات روزمره ی زنان محصولی ساخته شود جای فکر دارد و این که چرا زنان باید به این سمت سوق داده شوند که فکر کنند ترشحات آن ها چیز آلوده ای است و شرت های آن ها نباید آلوده! باشد؟ واقعیت این جاست که ترشحات وا ژنی تا زمانی که عفونت جدی در رحم یا دهانه ی آن نباشد چیز آلوده ای نیست که در صورت عفونت هم با شستشوی لباس زیر با آب و صابون کافی است که نگران مشکلی نباشیم. وجود چنین محصولاتی اول از همه استفاده از این خصوصیت زنان است که دوست دارند چیزهای بیشتر و جدید را بخرند و دوم سوق دادنشان به همان تفکری که گفتم. حتی خونی که در زمان پریود از زنی دفع می شود به خودی خود چیز آلوده ای نیست. قبول دارم در زمان های قدیم که مردم دیر به دیر استحمام می کردند ( شاید ماهی یک بار) و محیط های زندگی به مدد تکنولوژی به تمیزی الان نبوده ، زنان می توانستند به دلیل خونریزی مورد خوبی برای جذب میکروب و آلودگی ها باشند اما قطعا اطلاق کلمه ی"نجس"1 و یا " حبس کردن زن در طویله"2 که در دو دین بزرگ جهان آمده اند چندان عاقلانه نبوده و نیست.

شنیده ام که بعضی گفته اند خونریزی ماهیانه در زنان به دلیل خوردن سیب به دست حوا است که خدا خواست او را تنبیه کند پس خونریزی ماهانه و آبستنی را برایش مقدر کرد. کسانی که این حرف ها را می گویند فقط یک چیز را بدانند که اگر این خون نبود شما هم نبودید و اصلا اگر حوا آن سیب را نخورده بود جهانی نمی بود.

تمام این ها هم می توانند مصداق های ظریفی برای خشونت علیه زنان باشند. قطعا تنها کتک زدن و محروم کردن یک زن از زندگی تنها راه خشونت نیست. خشونت های مدرن بی سروصدا و خزنده اند. جالب نیست؟

1. اسلام

2. یهودیت

پی نوشت: کامنت های توهین آمیز چون مصداقی از خشونت کلامی هستند ، منتشر نخواهند شد.

نقاشی رکنی حائری در مجموعه ی ساعتچی

2008-06-01T14:57:00.003+04:30

رکنی حائری در کنار اثرش که تصویری خیالی از یک عروسی زنانه-مردانه ایرانی است و هریک از مجالس در یک لت کشیده شده اند

رکنی حائری زاده اولین نقاش ایرانی است که ساعتچی معروف به "سچی" کارهاش رو برای کلکسیونش خریده. گویا سچی هیچ اثری از ایرانی ها در مجموعه اش نداشته و این نقاش اولین ایرانی است که سچی بهش علاقه نشان داده.
این انتخاب از نظر من انتخاب تقریبا درستی بوده چون رکنی جدا نقاش خوبی است اما این حقیقت وجود دارد که دیگرانی هم هستند که به دلیل نداشتن روابط حرفه ای در عرصه ی تجارت هنر ، همیشه نادیده گرفته می شوند.
به هرحال به رکنی حائری باید تبریکی بزرگ گفت. تبریک.

+ صفحه ی آثار حائری در سایت سچی
+ مقاله ی ایندیپندنت درباره ی خرید اثر حائری به وسیله ی سچی که خب اتفاق مهمی است وبه نظرم می آید که مطلب ماهنامه ی گلستانه درباره ی این اتفاق هم ترجمه ی همین مقاله باشد

14 نویسی

2008-05-31T02:40:00.000+04:30

1. کلن روزهای پراسترسی رو پشت سر می ذارم – می ذاریم-. از رفتار دوستان، گرفته تا امتحان IELTS آقای ه که کاملا تعیین کننده است برامون. صبح فردا یعنی امروز امتحان رو می ده و باید چهار تا 7 بگیره - دعا کنید بگیره- و درگیری ام با یک بوم 100 در 100 که نزدیک دو هفته است پوستم رو کنده. بیشتر از دو، سه ساعت در روز نمی تونم روش کار کنم چون تمام کتفم درد می گیره و به خاطر گردن درد که می تونه منجر به آرتروز بشه، سعی می کنم آروم آروم روش کار کنم. به هرحال روزهای پری دارم.

2. تعطیلی های چند روز آتی رو هم می مونیم تهران. توی این روزها شروع کردیم دیدن این سریال prison break که کاملا سرکارمون گذاشته و حتی یه روز از بس هیجان زیادی داشت نزدیک 6-7 قسمتش رو پشت هم دیدیم. بدیش در اینه که تا آخر فصل دوم سریال نمایش داده شده و این دو تا سی دی تموم بشن باید بشینیم سماق بمکیم!

3. اما همچنان وبلاگ ها رو می خونم!!!

4. این بازی هم که دخترمان از مغز هوشمندش اختراع کرده می تونه جالب باشه اگه همه جدی بگیریمش به خصوص آقاهای وبلاگستان که گشت ارشاد کاری بهشون نداره چندان.

5. یعنی باید واقعا بشه 13 تا؟

6. خب نکته این که کی می دونه اون نماینده ی مجلس اصولگرای کاندید از شمال کشور کی بوده که گرفتنش؟ جالبه که هیج جا اسمش درز نکرده. حرص آدم درمی آد دیگه. حالا اگر نماینده هه اصلاح طلب بود توی خبر 8:30 هم اسمش رو اعلام کرده بودن تا حالا.

7. راستی از همه ی دوستانی که دلشون واسه ی ما تنگ شده – سلام سیپید ، سلام یرما – تقاضا می شود در این روزهای تعطیل بیان خونه ی ما معاشرت کنیم!!! نه این که بی ادب باشم ها، نه، این چند روز تعطیلی عزاداریه و همه جا بسته است خب.

8. دیگه این که امشب یه برنامه داد کانال 3 که درباره ی امام خمینی و در واقع تاریخ بعد انقلاب بود. جالب بود. فردا شبش از اون جا می گه که چه بلایی سر قطب زاده اومد. به نظرم ساعت 9-10 بود. نه این که ما ساعت تو خونه امون به دیوار نداریم واسه همین نمی تونم ساعت دقیق بگم.

9. امروز بعد یه سال دوباره فیلم اروس رو دیدم. به نظر من که اپیزود اول "دست" شاهکاره. اپیزود سوم که کار آنتونیونی بود رو هم دوست داشتم اما دیالوگهاش یه جاهایی یه جوری بود انگار بد نوشته شده بود. البته اعتراف می کنم ازش جز این و The Messenger چیز دیگه ای ندیدم و خب نمی شناسم سینماش رو به اون صورت. اما پایانش رو به شدت دوست داشتم. دیدنش توصیه می شود.

10. آهان راستی، چرا کلمه ی house wife فیلتره؟ جالبه ها. نمی شه سرچش کرد. خوبه حالا تو آموزه های خودشون اومده که خانه دار باشید تا رستگار شوید و تو بهشت یه متری زمین می دن به زن های خونه نشین حرف گوش کن!

11. آقایون و خانم های دکتر! زیاد خوابیدن دلیلش چیه؟ زیاد منظورم 10 ساعت و بیشتر در شبانه روزه.

12. دیروز رفتیم تئاتر "غولتشن ها". خیلی باحال بود. حیف که تموم شد وگرنه توصیه می کردم ببینیدش. خوشم اومد از نوآوری های کارگردان مثل با بلندگوی دستی حرف زدن و ایرانی کردن کمدی دلارته ی ایتالیایی. در کل که نمایش سرورآوری بود اما تالار سایه چه بده چیدمان صندلی هاش. اونایی که نشستن رو زمین کاملا برد کردن. به هرحال که ممنون ازشون که اون همه خندوندنمون.

13. به به به. شد 13 تا به سلامتی.

14. خب دو تاشو تقلب کردم. این یکی رو هم نوشتم بلکه نحسی نگیره دامن و شلوار و کلن هیکلمو. اگه خدا و اینترنت نفتی مون اجازه بدن از این وقفه ها کمتر پیش می آد انشاالله.

2008-05-15T01:12:00.000+04:30

امروز اومدن سمپاشی فصلی آپارتمان. یه مدیرعاملی داریم این جا شاهکار. کلی وقته این جا کار می کنه ولی خونه اش این جا نیست و هی افاضه ی فضل می کنه. امروز به من گفت باید کابینت ها و کمد دیواری تون رو خالی کنی که توش سم بزنن و با چنان قاطعیتی هم می گفت که من اومدم خونه و نیم ساعته کل کابینت های زمینی آشپزخونه و کمد رو خالی کردم. آقای سمپاش اومد و وقتی بهش گفتم کابینت ها و کمد رو خالی کردم و برو سم بزن ، یه نگاهی کرد به من و گفت اون فقط در صورتی است که سوسک ریز داشته باشین. دارین؟

یعنی فحش بود توی دلم که می دادم به این مدیرعامل خرفت!

حالا کوه لباس ها و ظرف ها رو کی جمع کنه؟؟؟

2008-05-12T22:02:00.002+04:30

یکی از خوانندگان این جا بهم ای میل زد و این لینک (+) رو واسم فرستاد. پر از عکس های دردناک و ناراحت کننده از دختر بچه هایی است که چند وقت پیش در یکی از شهرهای همین کشور سوخته اند.

آیا شما می تونید کمکی به اون ها کنید؟ بهترین کار پیدا کردن پزشکی است که کاری براشون انجام بده با هزینه ی کم و بعد بیفتیم دنبال جمع کردن پول. اگر کاری از دستتون برمی آد بهم ای میل بزنید.

پی نوشت: آقای شهردار این تصاویر را دیده اید؟

2008-05-11T20:22:00.001+04:30

در نظر گرفتن اینکه یک ادم از کجا,َ با چه سابقه خانوادگی و فرهنگی, و در چه زمانی می‌آید شاید در کم کردن تشنج‌‌های موجود در روابط موثر باشد .

حضرت لوا زند

2008-05-11T02:11:00.002+04:30

...

و من چنان پرم که روی صدایم نماز می خوانند ...

فروغ فرخزاد

وقتی کیهان راجع به هنر مملکت تصمیم می گیره!!!!

2008-05-04T12:37:00.003+04:30

فقط داشته باشید مملکت رو که با یه نوشته ی کیهان می تونه تعطیل بشه!!!!!!!!!!!!!
کیهان روز 9 اردی بهشت به نمایشگاه نقاشان خارج از کشوری (اردشیر محصص، بهمن محصص، مسعود سعدالدین، هادی هزاوه ای، نیکزاد نجومی، هوشنگ سیحون، سیراک ملکونیان، بهجت صدر، علی نصیر، واحد خاکدان، محمود فرشچیان، قاسم حاجی زاده، منصور وکیلی، حسن واحدی، ناهید حقیقت، منیر فرمانفرماییان، محسن وزیری مقدم و ژازه تباتبایی) گیر داده که : يك گالري هنري از روز جمعه (6ارديبهشت 1387) نمايشگاهي از آثار نقاشان معاند و مقيم خارج از كشور را در تهران برپا كرده است. طرح هاي اروتيك و تصويرسازي هاي برخي از اين نقاشان عليه اسلام، انقلاب اسلامي و امام خميني(ره) در سال هاي گذشته در نشرياتي مانند هفته نامه هاي «كيهان لندن»، فصلنامه «كنكاش» و... در خارج از كشور منتشر شده است و اكنون هم در ايران آثار خود را به نمايش گذاشته اند.
اين گالري كه آن را عامل رسمي يكي از سازمان هاي بين المللي تحت نفوذ آمريكا اداره مي كند و با هواداران فرق ضاله نيز در ارتباط است، از روز ششم ارديبهشت ماه به مدت 11 روز، مجموعه اي از تصاوير برگزيده چندين نقاش هرزه نگار و معاند را تحت عنوان «ذهنيت ايراني» به نمايش گذاشته است. برگزاري اين نمايشگاه در حالي است كه رسانه هاي مدعي اصلاح طلبي، مانند روزنامه هاي «اعتماد»، «اعتمادملي» و برخي از خبرگزاري هاي داخلي، تبليغاتي را براي اين نقاشان معاند و دست اندركاران آن آغاز كرده اند و خبر برگزاري چنين نمايشگاهي را با آب و تاب فراوان پوشش داده اند! ...

فقط بقیه ی متن رو بخونید و ببینید این ها چه مزخرفاتی سر هم کرده اند .
اما ماجرای افتضاح قضیه اینه که خیلی جالب و در حرکتی ضربتی این نمایشگاه به وسیله مرکز هنرهای تجسمی تعطیل می شه و جالب تر این که دو روز بعد حبیب الله صادقی رییس این مرکز استعفا می ده.
مملکت گل و بلبل نشان است... نوآوری از یه در می ره ، شکوفایی از در دیگه می آد تو ( سلام شوهر جان ).

واکنش به خبر کیهان !!!
خبر بی بی سی فارسی

2008-05-01T17:06:00.001+04:30

با تمام این که هنوز تنبلی می کنم برای انجام کارهای مهم اما بهتر شده ام. مثل بچه ای می مونم تازه راه افتاده.
اصولا که زندگی خصوصا به شکل انسان امروزی نرمالش ، شدیدا سخته.

2008-04-28T09:00:00.003+04:30

جالب است که علم روانشناسی اضطراب رو به افسردگی ترجیح می ده. روانکاوم می گفت دلیل این همه نگاه جن سی که در ایران هست به دلیل افسرده بودن جامعه است مثلا در دوره ی جنگ آمار رشد جمعیت به دلیل افسردگی وحشتناک مردم 3.8 بوده که خیلی آمار زیادی است.

باور نمی کنم که می خوانم و بهم می گن مردهای کشورهای دیگر مثل ایرانی ها نیستند. نگاه جنسیتی مردها غیرقابل کتمان است. قبول دارم البته که به اندازه ی ایرانی ها - می شود گفت مسلمان ها حتی - هیز نیستند.
این فیلم دیدنش توصیه می شود. فیلمنامه ی حنیف قریشی حرف نداشت.

I had an Abortion

2008-04-26T13:14:00.002+04:30

من سقط جنین کرده ام - گفت و گویی از رادیو زمانه
سایت زنان بر روی وب

زهرا ، آن کسی که خودش نمی داند بهتر است همان پست های بی ناموسی را بهتر بخواند

2008-04-18T00:05:00.000+04:30

یکی از چیزهایی که بعد از نوشتن این پست زهرا بهش دقت کردم خود خانم زهراست. واقعیت این جاست که در پست اخیر زهرا چیزهایی بود که باید بهش دقت کرد و در این پست او هم که برمی گرده به بازی پارسال وبلاگستان چیزهای جالب دیگری.

اول. خانم زهرا اول رفته سراغ این که این همه نوشتن از سک .س و همخوابگی از دیدگاه مذهبی گناه است و خب این که حرفی نیست که هیچ کدوم ماها ندونیم. تمام این خانم های به قول زهرا فمینیست که اکتیویست هم هستن قانون رو خیلی بیشتر از زهرا و دختران چشم و گوش بسته ای مثل او می دونن. اون ها دارند با آگاهی درباره ی رابطه با نامحرم می نویسند و این خیلی خیلی جسارت می خواد - که خود من اون قدری که خیلی ها دارنش ندارم این جسارت رو- چون باید به این نکته دقت کرد که بسیاری از این وبلاگ ها با اسم واقعی می نویسن و بسیاری از خواننده هاشون می دونن کی اون پشت نشسته. همین کار کلی جسارت می خواد.

دوم. در اون توضیحی که بر پستش نوشته خیال کرده هر کسی که فمینیسته یا می گه داره با قوانین و سنت های مردسالار مبارزه می کنه حتما اکتیویست هم هست. این رو بگم که هرکس از جمله زهرا نمی دونه بدونه. اون کسی که باید از دستگیری خدیجه مقدم بنویسه – گفتم باید یعنی موظفه از نظر حرفه ای – اون کسی است که داره در کمپین یک میلیون امضا کار می کنه یا در گروه های دیگه و نامش هم صرفا یک فمینست نیست چون هر کسی می تونه فمینیست باشه حتی یک دختر بچه ی 10 ساله. کاری هم به مطالعه ی عمیق این وسط ندارم. یکی فمینیست بی سواده و یکی باسواد مثل یک مهندس بی سواد و باسواد. پس اینا ربطی به هم ندارن.

سوم. خانم زهرا یک دختر مذهبی است و این درست ولی بسیاری هم که در وبلاگستان می نویسن لامذهب ان و حالا اون ها هی باید از دیدگاه غیر مذهبی گیر بدن به همه ؟ یعنی همون کاری که زهرا کرده و اصلا به کسی چه ربطی داره عقاید دیگران؟ خانم زهرا، یکی مذهبیه و یکی نیست و همون طور که تو دوست داری جار بزنی عقیده ات رو او هم دوست داره. اگه این کار ناپسنده شما انجامش نده.

چهارم. مهمترین نکته در مورد خود خانم زهراست که باید افتخار کنه که درخشان ، پدر هرهری مذهب وبلاگستان که جدیدا مغزش عیب هم کرده ، لینکش کرده. اون موضوع مهم درباره سطح دانش جنس ی و فرهنگ زهرا است که در یک پستش در تاریخ 26 دسامبر 2006 اعتراف کرده که : تا سال آخر دانشگاه فکر میکردم که اگه مرد توی دست زنش حلقه کنه، یعنی اینکه فکر میکردم با رد و بدل شدن حلقه از دست مرد به زن و بالعکس، بچه به وجود میاد! باور کنید جدی جدی میگم

زهرا دختری است درست مثل خیلی دختران ایرانی که مادرانشون از هیچ امر جنسی آگاهشون نمی کنن. خود من تا سال های آخر دبیرستان حق نداشتم تنها در اتاقم بخوابم اما کنجکاوی ام اون قدر بود که یک کتاب فیزیولوژی جن سی رو در 16 سالگی خوانده بودم. خب وقتی یکی تا سن – تخمینی می گم – 22- 23 سالگی هیچ درکی از حتی یک بوسه نداره نباید بهش ایراد گرفت که از خوندن تجربه های دیگران حالش بد می شه. از اون دسته آدم های به شدت کنجکاو هم نبوده که بره تجربه کنه و در نهایت لذت انتخاب پارتنر جنسی اش ، عملکردهای بدنش که در روز تمام وقت باهاش سرو کار داره و خیلی چیزهای دیگه رو بفهمه. او درست نماینده ی همون قشر زنان ایرانی و یا بهتر بگم مسلمان است که دین براشون تعریف می کنه از شوهرش نفقه و مسکن مناسب بگیره و هر وقت شوهر خواست ازش تمکین – همخوابگی نه عشقبازی – کنه.

پی نوشت. این روزها یاد یک روایت تاسف آور افتادم که معلم دینی مون که متاسفانه اسمش یادم نیست برامون گفت. ماجرا این بود که حضرت فاطمه می ره پیش پیامبر و می پرسه کی اول از همه می ره بهشت؟ ( البته با توجه به اون چه در روایات اومده فاطمه نباید این قدربه این مساله اهمیت می داده ) پیامبر اسم یه زنی رو می گه و فاطمه می ره دم خونه اش ( دقت کنید که زنه عرب بوده!!!!!) و در می زنه. زن می پرسه کیه و در رو باز نمی کنه و بهش می گه فردا برگرده. فردا فاطمه برمی گرده و می ره داخل خونه ی زن. می بینه زن لخت نشسته سر تنور و یه چوب هم بغلشه. ازش می پرسه جریان چیه و زن می گه: دیروز شوهرم خونه بود و اجازه نداد تو رو راه بدم و من همیشه لختم تا شوهرم هر وقت خواست با من بخوابه ( فلسفه رو داشته باشید!) و این چوبه هم واسه ی اینه که شوهرم هر وقت من کار بدی کردم منو بزنه!!!!!!! خب به فرض جعلی نبودن این روایت و اصلا جعلی هم که باشه می فهمیم که دین معظم دو تا چیز از زن ها می خواد که سه سوت برن بهش : فلان همیشه حاضر برای مرد و توسری خور بودن همیشگی.

والسلام.

2008-04-15T13:51:00.002+04:30

امروز اگر خدا بخواد این دندون ما کارش تموم می شه. جدا زندگی ام داغون شده سر این دندونه. از پریشب هم کلی درد می کنه ولی منشی دکتره هی می گه این دندون که عصب نداره درد کنه حتما دندون بغلی شه. واقعا نمی دونم چی بگم.
کلن هم که فهمیده ام دندون هامو شبا به هم فشار می دم و همین باعث درد بیشتر دندونامه. دکتره می گه بیا از این گاردها بگیر که تو خواب می ذارن توی دهنشون اما یکی از دوستام می گه مامانش داشته و به دردش نخورده. تصمیم گرفتم برم روانپزشک و ریشه ای حلش کنم. حتما اعصابم خرده یا یه مشکلی دارم دیگه.

این پست زهرا رو هم بخونید و حتما کامنت هاش رو هم ببینید. این خانوم خودش هم نمی دونه اخلاقی بحث کرده یا مذهبی. کلن دوست دارم وبلاگستان رو با این همه تکثر آرا. هی هی هی

زپرشک

2008-04-13T21:03:00.001+04:30

می دونستید تمام دستفروشان و اون هایی که در خیابان های تهران – نمی دونم شهرستان ها هم این طور است یا نه – بساط می کنن باید یا خانواده ی شهید باشن یا هم که دو جانباز در خانواده شون باشه؟ کسانی هم هستن که یک خانواده ی شاهد گیر می آرن و درصدی بهشان می دن و مجوز می گیرن...

اسم این را چی می شه گذاشت؟؟؟

پی نوشت: آقایان و خانم های خانواده ی شاهد یا مدافعین حقوق شان ، من که از خودم نمی گم اینو. یه دوستم رفته بود از سر بیکاری یه بساطی راه بندازه در میدان ونک که مامور و دو دستفروش دیگه اینو بهش گفتن. خانواده ی شاهد اگه نمی دونستین بدونین که این امکان رو هم دارین واسه پول درآوردن. من می دونم این رو هم که بسیاری از شماها اصلا از امکانات شاهد بودنتون استفاده نمی کنید و قصدم اصلا توهین نبود. چرا آدم هرچی راجع به شما می نویسه جز تعریف و تمجید ، توهم توهین بهتون دست می ده؟ من فقط یه چیزی رو نوشتم که ببینید مملکت چه اوضاع قاراش میشی داره. همین.

پاسخی به جزییات یا چگونه مردان به دنبال ماری کوری + جنیفر لوپز در یک زن می گردند؟

2008-04-12T18:06:00.006+04:30

امروز این پست الیزه رو خواندم و همین طور رفتم تا رسیدم به این نوشته.

نمی دانم آن آقایی که این را نوشته موقع سک س چه بویی می دهد و آیا همه ی موهای تنش را شیو می کند یا نه ( استغفرالله!!! ). نمی فهمم که چرا او متوجه نشده که اگر آدمی یک بند بخواهد در بند لوسیون خوشبو و شیو کردن مدام پوستش باشد که با فرض این که هفته ای سه بار بخواهد با دوست پسرش بخوابد ، باید حدود5 تا 6 ساعت برای این کارها ( بسته به میزان پشمالو بودنش ) وقت بگذارد و طبیعتا اگر سرکار هم برود یک چیزی حدود 7-8 ساعت در روز زمان مفید دارد. پس این زن بیچاره 65 ساعت به تقریب در هفته زمان مفید برای کتاب خواندن و فیلم دیدن و فعالیت های مفید و تفریحش دارد و در هفته 5 تا 6 ساعت هم صرف شیو کردن و خوشبو کردن خودش می کند و می ماند 60 ساعت که خب سه روز آن 60 ساعت هم رفته چون با دوست پسر مزبور است! در واقع زن یک زمانی حدود 40 ساعت در هفته ( خوشبینانه البته ) وقت برای آن کارهایی که گفتم دارد. یعنی روزهای کاری حدود 5 ساعت و در روز تعطیل 10 ساعت. البته این زمان ها شامل اون ساعاتی هم می شود که باید برای خودش غذا بپزد و لباس هاش را بشورد و اتو کند و دوش بگیرد و خانه اش را تمیز کند. پس باز در خوشبینانه ترین حالت با این فرض که خانم فقط شب ها باید بخوابد و یک چیزی شبیه روبات است ، نتیجه می گیرم که زمان مفید زندگی او کمتر از 25 ساعت در هفته برای علم آموزی و ارتقای سطح فکری اوست. خب به نظرتان اگر آن دختر باشعور که خیلی خوب فیلم می بیند و کتاب می خواند و تحصیلات ممتاز دارد و از نظر اجتماعی پرفکت است می تواند با 25 ساعت زمان در یک هفته به این سطح برسد؟ من که فکر نمی کنم. طبیعی است که آن خانم ترجیح می دهد زمان هایی که باید برای لوسیون زدن به بدنش و این قبیل چیزها صرف کند ، صرف چیزهایی که به نظرش جذاب تر و مهم تراست می کند و درست است که او نمی تواند آقایان زندگی اش را از نظر جنسی شاد و راضی نگه دارد و آن ها را از دست می دهد اما خودش از نظر اجتماعی راضی است. مشکل جنسی هم یا یک ویبراتور نسبتا قابل حل است. می دانم که عشق جایگاه ویژه ای در زندگی دارد اما به هرحال آدم نمی تواند در هر چیزی کامل باشد. پس بهترین راه این است که آقایان بروند دنبال همان دخترهای معمولی خوشبو و با همان ها بخوابند و متوجه باشند که "همه چیز را همگان دارند" و اگر دنبال یک دختر سختکوش که می تواند مثل یک دانشمند بحث کند هستند باید سطح توقعشان را در رختخواب پایین بیاورند و دنبال یک نیمچه جنیفر لوپز در آغوششان نگردند.

پی نوشت : به نظر من که به هیچ بنی بشری اعم از زن و مرد مربوط نیست که کسی در صفحه ی وبلاگش راجع به چه چیزی می نویسه و اصلا دوست دارد راه برود و از سک س اش و خوابیدنش با این و آن بنویسه. به کسی چه مربوط؟ هر کسی می خواد می تونه مخاطب آن وبلاگ نباشه. به همین سادگی.

پی نوشت : کامنت های بی ادبانه اپروو نخواهند شد. گفته باشم.

...

2008-04-09T20:48:00.000+04:30

نقاشی می کنم...

هفته ی اول اردیبهشت می ریم سفر گرگان و جنگل و آبشاربینی!

این جشن هسته ای !!! حال به هم زنه چقدر. هی توی تلویزیون زر زر می کنن که بوی خوش می آید و به به عجب شرایطیه و بعد احمدی نژاد رو نشون می دن و مزخرفاتی که می گه و یه طوری به مردمی که نمی دونن – 80 درصد مردم – که همه ی این کارا رو این مردک داره می کنه. جدی جدی اعصابم داره خرد می شه تو این میهن اسلامی مون...

2008-04-08T13:09:00.003+04:30

خودم در حالت ناچاری!!!

از دیروز عصر تا حالا هی چایی می خورم و هی سیگار می کشم. 3 لقمه نیمرو خورده ام یا درستش اینه که بلعیده ام با یه شکلات امروز. حداقل کم می خورم! حال می کنید خوش بینی رو!
..........................
کسی اینترنت دایال آپ با سرعت معقول نمی شناسه؟ این سپنتا دهن منو صاف کرد.

پی نوشت: این تصویر رو کش نرید. با ذکر منبع یعنی بنده خواستید استفاده اش کنید.

2008-04-08T00:07:00.001+04:30

آقای ه دیگه الان از هرچی دندون و مسایل مربوط به اونه عق می زنه ، بس که هی دارم راجع بهش حرف می زنم. این بلند فکر کردن به نظرم بیشتر از همه دهن شوهرها رو سرویس می کنه. بیچاره ها.

2008-04-08T00:03:00.003+04:30

خب 50 هزار تومن پول دادم و حالا قاصرم از خوردن یه لقمه سنگک و نیمرو. می دونید دارم فکر می کنم احتمالا توی این چند وقت دارم درد اون کسی رو یهویی تحمل می کنم که شش ماه یه بار توی این 14 سال - یعنی 28 بار - رفته دندون پزشک.
ولی منشی دکتره خیلی خوب بود!!! فقط مثل مرغابی هی حرف می زد. دکتره هم هیچ تحویلش نمی گرفت. دکتر احمق!!!

2008-04-07T20:52:00.003+04:30

دندان ها مهم اند و باید مواظبشان بود اما واقعا یک عصب کشی سه کاناله باید باشه 200 هزار تومن؟ مصبتون رو شکر.

دروغ 13 یا دروغ اول آوریل؟

2008-04-02T00:15:00.000+04:30

9 نفر یا شایدم 10 نفر فهمیدن که توی پست بالایی چاخان کردم. برای همین کامنتاشونو پابلیش نکردم که قبل از پابلیش کردن این پست این کار رو انجام دادم.

اما وقتی که یه دوست تازه زنگ می زنه با نگرانی بهت چون وبلاگتو خونده ، اون وقته با تمام وجود درک می کنی که دوستی تازگی و کهنگی نداره ، که ته دلت غنج می ره از خوشحالی و یک کم هم خجالت می کشی از خودت. خودش می فهمه که منظورم بهشه چون فقط اون بود که این قدر خالصانه نگرانم شد. از همین جا هزار بار می بوسمت.

2008-04-01T05:55:00.001+04:30

بدبختی ازاین بزرگتر نمی شه که توی این بی پولی که ما توش دست و پا می زنیم ، دیروز فهمیدیم که نی نی دار هم شده ایم. بعد چند روزی که پریودم عقب افتاده بود دیگه دیروز نگران شدم و یه آزمایشگاه پیدا کردم توی خیابون فلسطین که بهم گفت یه روزه جواب تست بارداری رو می ده و وقتی جوابشو ( که مثبت بود ) گرفتم تا چند ساعت تو شوک بودیم دو تامون.

قشنگ ریده شده به اعصابمون. باید دکتر زنان آشنا پیدا کنیم. لعنت.

2008-03-28T12:58:00.002+04:30

هر دو تا ماهی سفره ی هفت سین مون مردند. دیروز به برادره گفتم می آد این جا غذای ماهی بخره. غذا رو خوردن. آبشون رو عوض کردم. شب یکیشون نیمه جون بود. الان دوتاشون مرده ان. نمی دونم مریض بودن یا از غذاهه بود. پوست تن یکیشون هی می ریخت تو آب. نکنه توکسوپلاسموز داشتن؟ دو باری که آبشونو عوض کردم بهشون دست زدم. از سال دیگه ماهی نمی خرم. حالم گرفته شد.

ضمنا آلواسفناجه خیلی خوشمزه شد و همه مبهوت شدن. فقط دهن خودم بدمزه بود هی فکر می کردم خورش تلخ شده. مادرشوهر هم برای این که تعریف زیاد نکنه که پررو نشم گفت : واسه ی کسی که اولین باره واسه جمعیت زیاد ( 15 نفر ) غذا می پزه خوب بود !!! شاید هم چون به حرفش گوش ندادم و لحظه ی آخر ظرف شکر رو خالی نکردم تو دیگ خورش و گفتم خودم خورش شیرین شیرین دوست ندارم ، نخواست تعریف بیشتری کنه. چه می دونم.

عید

2008-03-25T05:31:00.000+04:30

این چند روز اول عید که داره به عید دیدنی می گذره. از عمو و خاله تا بقیه ها.

فردا یعنی امروز حدود 20 تا مهمون داریم. آقای ه خانواده ی خیلی بزرگی داره ، درست عکس من. فردا پوززنی دارم با کل طایفه ی همسر که همه نابود بشن بعد خوردن دستپخت من. حال می ده حال گیری.

مدت ها بود این همه معاشرت فامیلی نداشتم. هم خوبه هم بد.

2008-03-20T03:12:00.003+03:30

این آخرین نوشته ی سال 86 منه.

سفره ی هفت سین دو نفره مون رو روی میز تازه ی دوست داشتنی مون چیده ایم. اولین سال تحویل پیش هم. اولین سفره ی عید خودمون. اولین بهار خود خودمون.

در عکس سفره رو گذاشتن تنبلم چون حال ندارم دنگ و فنگ موبایل وصل کردن به کامپیوتر رو اجرا کنم. ضمنا عکس هم نمی تونم آپلود کنم.

سال نو همه تون مبارک.

2008-03-13T11:28:00.000+03:30

1.خب من در این یه هفته ای که گذشت بعد از 14 سال بالاخره رفتم دندونپزشک و خب همه اش به جای مثلا عکس دندونای تمیزو به یاد بیارم و قند تو دلم آب شه، مدام قیافه ی پوآرو جلوم رژه می رفت.

حالا دکتره ورداشته جرمای پشت دندون پایینی ها رو کنده و منم هی زبونم می خوره بهش. فردا زبونم درد می گیره در حالی که هیچ کی هم به پشت دندون پایینی های من نگا نمی کرد. می کرد؟ کلا ما بشرها! کارای ابلهانه زیاد می کنیم. دکتر خنگ هم تند تند کار کرد و به جای این که بذاره جرما رو وسط کار تف کنم بیرون، باعث شد آخرش عق بزنم و نصف اون کثافات آهکی رو ببلعم.

2. تا دو روز پیش نمی خواستم رای بدم ولی الان رای می دم. گذشته از دلایل منطقی که دارم و خوندم، حال میده مجلس آقایون یک دست نباشه. خوشم می آد حتی یه نیمچه اصلاح طلب بشینه کنار روح الله حسینیان و هی پارازیت ول بده! قیافه ی ریقونه ی رییس مجلسه که همه می دونیم کیه چه دیدنیه اون لحظه!

Mandala

2008-03-10T02:26:00.001+03:30

نقاشی جدیدی رو شروع کرده ام. زمینه اش بنفش مات است. وقتی داشتم مثل بقیه ی ماندالا هایم پیش طرح را می زدم فکر کردم که این نقش ها هر کدام از جایی از ذهن من و زندگی من درمی آیند. بعضی هایشان را قبلا دیده ام و در خاطرم مانده اند. این موتیف ها چه هستند واقعا؟ آیا نقاشی من که هرکسی آن را می بیند در ژانر دکوراتیو دسته بندی اش می کند واقعا دکوراتیو است. اوایلی که کشیدن ماندالا را شروع کردم دنبال نقش ها رفتم. از فرش و گلیم گرفته تا کارهای معابد خاور دور بعدتر فهمیدم که در آن برهه از زندگی ام که می شد روحم از هم بپاشد و من چه کرگدنانه! تاب آوردمش ، نقاشی هایم برایم مثل مراقبه بودند که ساعتی سکوت می دادند به روح و فکر خسته ام. بسیاری شان نقش هایی بسیار ناخودآگاه داشتند و از درونم بیرون می آمدند.

امروز اما بعد از گذشت چند سال فهمیدم همه ی این نقش ها حتما قصه ای دارند. شاید یکی شان زنی باشد خوابیده یا دو نفر در آغوش هم. فرم های هندسی اند به ظاهر اما امروز می دانم که در بطنشان چیز پیچیده ای هست که هنوز کشفش نکرده ام. شاید هم همین ابهام و ناخودآگاهی است که جالبشان می کند.

امروزها که دیگر جز دغدغه های کوچک دلخوری از زندگی ندارم می بینم که بندها ، به خصوص ذهنی تنها مجابت می کنند به زنده ماندن و این یعنی سه سال نقاشی کردن و نمایشگاه نگذاشتن و ماندن در جایگاه کسی که در پستوی خانه نقش می زند...

می خواهم دیده شوم.

+ یک سایت جالب

2008-03-09T21:49:00.001+03:30

مطلب من در سایت میدان : باید دید...؛ نگاهی به فعالیتهای ادبی و هنری زنان در سال 86

...

2008-03-07T00:28:00.002+03:30

گربه ی نادان رفته و حالا فهمیدیم با نی نی یا نی نی هایی در شکمش برگشته. به اندازه ی سه برابر من و آقای ه غذا می خوره و مثل خرس می خوابه. لطفا تبریک نگید. تصمیمون بر این شد امشب که به خانمی که دامپزشک شماره اش رو داد زنگ بزنیم و اگه او قبولش کرد که هیچ و اگه نه ببریمش یه جایی مثل اکباتان ولش کنیم. جدا بی رحمانه است اما با این وضع همه ی زندگی مونو می خوره بعد هم که بچه هاش دنیا اومدن دیگه وا مصیبتا. راستی اسم این گربه ی نادان "شیش" است. اسم منتخب برادره است من بی تقصیرم.

امروز پس از چند روز که از هوس وحشتناکم به کار کردن در قطع بزرگ گذشته رفتم و دو تا بوم 100 در 100 گرفتم. رنگ مسی به بازار اومده و من از دیدنش به شدت ذوق کردم چون دیگه طلایی رو دوست ندارم.

3. فردا هشتم مارسه. مبارک باشه به همه به خصوص خواهران خسته و زحمت کش گشت ارشاد و همه ی کسانی که در سال جاری دهن زن ها رو به یه نحوی سرویس کردن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

2008-03-04T23:36:00.000+03:30

امشب یه جوری ام.

نمی دونم چه ام شده فقط خیلی داره فکر توی مغزم وول می زنه. فکرای قاطی پاطی.

حتی نمی دونم چی کار کنم.

شاید امشب به این خاطر این قده گیجم که آقای ه خوابیده. اونم درست جلوی تلویزیون و خب اون جا خیلی بیشتر فضای منه واسه کتاب خوندن و فیلمی دیدن. خیلی خسته بود و دیگه ساعت 7 که لالا کرد پا نشد. منم اصراری نکردم که بیدار بشه. مهم الان اینه واسه چی دارم شرح این ماوقع رو می دم. اصلا به کسی چه که اون کی خوابیده و کجا خوابش برده. مهم اینه که من یه جوری ام. من امشب پر تشویشم انگار.

دوست داشتم با یکی حرف بزنم. با کی نمی دونم. عجب شب طولانی یه.

شاید بشینم کتاب بخونم یا رو ورق بنویسم یا چه می دونم یه کار دیگه. فقط ادامه ندم این نوشتن بیهوده در این word بی قابلیتو...

تقاضای کمک فوری

2008-03-04T01:37:00.000+03:30

شب صدای میوی خیلی بدجور از راهرو شنیدم. در رو باز کردم ، به هوای گربه سفیده که هی می آد تو بلوک ولی دیدم گربه خودمونه با یه شاخه توی دمش. یعنی ما اول فکر کردیم شاخه است ولی بعدش فهمیدیم آخر ستون مهره هاشه که لخت شده. خیلی حالمون بد شد. درد می کرد دمش و کلی بی قرار بود. هول شده بودیم و چون تو این یه هفته خیلی خودشو کثیف کرده بود طبعا علاقه ای نداشتیم چنگمون بزنه. آقای ه طبق معمول مخش کار کرد و گفت تو کاسه ی دوم شیرش استامینوفن بریزم. کدیین اثر کرده و خوابش هم آروم تر شده. گربه ی بدبخت از سایه ی خودش هم می ترسه. حالا آروم تره و بس که کثیفه نذاشتیم بیاد تو اتاق و یه جای خواب واسش تو آشپزخونه درست کردم فعلا. حال دو تامون به شدت گرفته شد از دیدن دمش. انگاری مونده باشه لای دری چیزی ، تموم گوشت و موی روش رفته. زنگ هم زدیم به یه دوستمون و اون شماره ی یه دامپزشک مهربونو داد که قراره فردا ببریمش پیشش با برادره که این گربه رو انداخت گردن ما.

می دونم مردم دارن دسته دسته تو فلسطین و آفریقا و هزار جای دیگه می میرن و هیچ کی به دادشون نمی رسه ولی خب این حیوونه و زبون که نداره و نمی تونه هم از خودش دفاع کنه ، بس که خونگی شده. هر کی یه جایی می شناسه که بشه این حیوون بیچاره رو ببریم اون جا بهم بگه. کامنت یا ای میل فرقی نمی کنه. فقط زودی بهم خبر بدین. منظورم از "یه جایی" هم یه آدمیه که کلی گربه داره یا یه مکانی برای نگهداری گربه های بی سرپرست. به زودی این گربه بالغ می شه و می ره با هفت سر عائله برمی گرده. دلمون هم نمی آد رحمش رو درآریم. لطفا کمک کنید.

These Days ...

2008-03-02T21:51:00.001+03:30

بالاخره نسخه ی اول نوشته ام رو تموم کردم. با این همه به شدت مضطربم. سه روزه که سردرد دارم و امشب تن دادم به خوردن یک عدد ژلوفن. دو روزی هست که نمی تونم بلاگر رو باز کنم و هی فکر می کردم فیلتر شده ولی نشده بود و از سرعت گندیده ی اینترنتم بود.

داره عید می آد و ما هیچ جا نمی ریم ، عین همیشه ی بچه گی هام. می شد رفت سفر اما همه چیز گرونه و آقای ه هم زبان می خونه که اون مهم تره.

تصمیم دارم یه شو بذارم و یه چیزایی درست کنم برای فروش. هفته ی آخر اسفند.

چند روز پیش هم که در جلسه ای خصوصی "یک شب" نیکی کریمی رو دیدم و خودش رو. همون طور که انتظار داشتم چیز خاصی در چنته نداره. زیبا بود و خندیدنش منو یاد کسی می انداخت. فیلمش هم یه تقلید احمقانه از "ده" کیارستمی بود.

همین دیگه.

گربه

2008-02-27T11:59:00.000+03:30

یکشنبه شب وقتی پیک غذا آورد واسمون ، گربه از لای در فرار کرد. فردا عصرش رفتم دیدم نشسته جلوی در پشت بام. ما طبقه ی 3 زندگی می کنیم . پشت بام طبقه ی 13 است !!! منم بردمش گذاشتمش توی حیاط. رفت پی زندگی اش. همین. دو روز حالم قشنگ بد شده بود بعد رفتنش. فکر کردم اگه دو سال دیگه که می خواستیم بریم ولش کرده بودیم چه پدری ازمون در می اومد.

گربه

2008-02-24T00:43:00.000+03:30

دو روزه که گربه داریم. برادره گربه شو آورد انداخت تو مجتمع ما ولی گربه هه چند ساعت بعد پشت در داشت میو می کرد. کاملا خانگی شده و بیرون دستشویی نمی کنه. به هرحال شش ماهشه. خواستیم بدیمش به کسی که بخوادش اما هیچ کس پیدا نشده. البته هنوز هم می خوایم! ماده است و خوشبختانه ماده ها با جیش هاشون خونه ات رو مزین نمی کنن. کمی تربیتش کج و کوله است که داریم درستش می کنیم. گل باقالی هم هست. نژاد خاصی نداره. این گربه ها از نوادگان گربه های مصری اند. شناسنامه داره و واکسن هم زده. قرص ضدانگل هم خورده. اگر کسی بخوادش پایه ایم مذاکره کنیم. سر قیمت نه. مهم برام اینه که کسی که نگهش می داره دو روز بعد نندازتش بیرون چون اصلا بلد نیست بیرون خونه از خودش مراقبت کنه و خصوصا ممکنه بره زیر ماشین. اگر هم کسی رو می شناسین گربه بخواد یا تعدادی گربه داشته باشه و بتونه این رو هم نگه داره برام کامنت بذارید یا ای میل بزنید.

فردا عکس گربه رو هم می ذارم.

سنتوری این بود؟

2008-02-19T21:34:00.001+03:30

نمی دونم چرا مهرجویی عزیزمان از بعد از آن فیلم کذایی دختر دایی گمشده ، یکهو این همه کارگردانی و فیلمسازی اش تغییر کرد و به نظر من انگار مخش جابه جا شد! بمانی که به نظرم بدترین فیلمش بعد از الماس 33 است و مهمان مامان هم یه نسخه ی درجه چندم اجاره نشین ها – البته خیلی دوستش دارم- و این فیلم اخیر ، سنتوری. دیشب بالاخره بعد از یه سال انتظار با آقای ه دیدیمش. فیلم جدا در حد انتظارم نبود. افت و خیزهای زیادی داشت و بازی گلشیفته افتضاح بود. اما رادان ... شاهکار کرده بود ، خیلی. پایان فیلم باورنکردنی بود. یعنی این همون مهرجویی بود که هامون رو ساخته بود؟ چیزی که در این سال ها در فیلم های مهرجویی تغییر کرده یک اسم است که در کنار اسمش می بینی : وحیده محمدی پور. علاقه مندم بفهمم این دخترک با مهرجویی محبوب من چه کرده که این قدر پس رفت کرده. شاید هم مهرجویی مون پیر شده و ... نمی دونم. به هرحال که اگر سنتوری اسم مهرجویی را نداشت فیلم خوبی بود ولی آدم از مهرجویی انتظار داره واقعا.

یه چیز دیگه که خیلی تو فیلم روی اعصابم بود ، موسیقی منتسب به علی سنتوری بود. واقعا این موسیقی خال تور که برای عروسی بود ، موسیقی خلاق بود؟ مهرجویی تصویری که از علی نشون می داد یک هنرمند خلاق رو به نمایش می گذاشت ولی در عمل یه موسیقی سبک می شنیدی. صدای چاووشی هم که اصلا تعریفی نداشت. اما یک قطعه در فیلم بی نظیر بود و اون همنوازی هانیه و علی با پیانو و سنتور بود.

راجع به شخصیت هانیه هم بی انصافی شده بود. نمی دونم این فیلم براساس یک داستان واقعی بوده یا نه ولی اگر جناب مهرجویی با یک معتاد هرویینی تزریقی ، چند وقتی هم خانه شده بود این قدر در حق هانیه ظلم نمی کرد. واقعا زندگی با این بیماران وحشتناکه و دقیقا پول زیادی می خواد – مثل پدر علی که رییس صنف بلور فروشان تهران بود- که ترکشون بدی و در 99 درصد موارد تزریقی ها دوباره برمی گردند. هرویین وحشتناکه خیلی. هانیه به نظرم حق داشت علی رو رها کنه.

راستی نسخه ی ما DVD بود با یه مزخرفاتی به نام زیرنویس! چقدر باید واریز کنیم به حساب؟

2008-02-16T19:12:00.000+03:30

در این چند روز خوب فیلم می بینیم.

Juno : در عجبم از این همه ریت و به به و چه چه هایی که واسش شده. یه پسر ریقونه و یه دختر به شدت جذاب و اتفاق های معمولی و حتما باید دست بزنیم برای آقا پسر کاکل زری مون که به اون جاش هم نمی گیره دوست دخترش حامله شده و خانوم جونو هم هنوز عاشق جناب هستن و اون پایان بی مزه. درسته که فیلم رنگی رنگیه و بازی دخترک بی نظیر و دیالوگ هایی که از دهن دختره درمی آد واسه سنش جالبه ولی خب انصاف هم خوب چیزیه که ریتش تو imdb دیگه 8.3 نباشه دیگه.

Into the wild: خب حالا پیرو همون جمله ی آخرم اگه Juno ریتش اون قده پس حتما باید ریت این 15 باشه دیگه. یه فیلم کامل که البته با این که شخصیت فیلم رو به شدت دوست داری و خیلی هم آخرش ناراحتت می کنه اما اینو یادت می آره که طبیعت هم قواعدی داره که همین طوری شرتی شرتی نمی شه توش زندگی کرد. اما خب واقعا کار بزرگی کرد اون پسر و من به شخصه تحسینش کردم و می کنم. شون پن همه جوره کارشو خوب بلده. به خصوص اون لانگ شات های طبیعتش که هوش از سر می پرونه.

Me & you and everyone we know: البته این یکیو خودم تنهایی دیدم. یه فیلم دوست داشتنی و باحال که دیدنش خیلی خوبه!

..................

مادام بواری رو هم امروز عصر تموم کردم. نسخه ای که خوندم صد البته که سانسور داشت. خوشم نمی آد از این رومانتیسیسم و این همه حاشیه در یک رمان. فلوبر که – البته در نسخه ای که من خوندم – یک بند دلش برای شوهر "اما" سوخت در سراسر کتاب و اصلا هم درک نکرد که وقتی زنی از زندگی زناشویی اش متنفر می شه یا مازوخیست وار تحملش می کنه یا مثل بوواری دست به شورش می زنه. البته شانس "اما" در مورد معشوق هاش هم خیلی بد بود و اگه یه کم خوش شانس تر بود این بلاها سرش نمی اومد.

البته که کتاب رو دوست نداشتم. باید "عیش مدام" یوسا رو خوند ولی فعلا پولی در بساط نیست.

2008-02-12T18:44:00.000+03:30

صد نفر هم نمی شدند آن هایی که آمده بودند برای بدرقه ی ژازه. وحشتناک است که زیر تابوتت را صادقی و یکی از کارکنان مجموعه بگیرند. وحشتناک است برای ژازه با آن صدای نکره ، عربی بخوانند.
همه چیز دارد به تدریج وحشتناک تر و بدتر می شود.

خوشحالم. امروز چند قدم به رفتن نزدیک شدیم.

ژازه : مرگ خیلی ساده است...

2008-02-12T00:24:00.000+03:30

سال هفتاد و هفت. بیست سالم بود. کلاس کنکور می رفتم و محمد ابراهیم جعفری خبر داده بود که کوچه ی پاییز سینایی در موزه هنرهای معاصر اکران دارد. در افتتاحیه ی بینال نقاشی به نظرم. فیلمی بود راجع به ژازه و هنرش. با اکبر عالمی با هر کلکی بود داخل شدم. سینایی هر کاری نکرد این کار را کرد که چند هنرمندی را به تصویر کشید با دوربین.

خبردار نشدم که جمعه شب جان داده. یکشنبه حوالی ظهر خواندم خبر را و ساعتی گریه کردم برایش. حسرت بزرگی روی دلم ماند که نرفتم بیمارستان آتیه سری به او بزنم و تشییع پیکرش را هم از دست دادم که البته چه فایده برای پیرمرد.

غمگینم. هنرمندان ایران خصوصا در حیطه ی تجسمی و خصوصا آدم های سن دار ، هیچ کدام سایت درست و درمانی ندارند در این فضای مجازی و تعداد آثارشان در اینترنت به چند تا هم نمی رسد. درد می گیرد دلم که می بینم سرمایه های تاریخی هنر این خاک فقط برای خاک کردن ارزششان می آید در نظر این مسولان احمق.

خفقان بگیرم شاید بهتر باشد ، مثل بیشتری ها ...

سوتفاهم

2008-02-07T12:18:00.000+03:30

دیروز روز سختی بود. این قدر خسته بودیم که بی خیال عشق بازی شدیم حتی. سرمان رفت روی بالش و خودمان به هپروت خواب.
این طور اتفاقات که می افتد آدم به همه چیز شک می کند. برداشتت از دوروبری ها و آدم هایی که دوستان تو هستند مثل ابر می شود ، که گاهی هست و گاهی نیست.
تنها یک چیز خوشحالم کرد و آن این بود که از نظر اطرافیانم با تمام گندهای رفتاری که دارم و عیب های شخصیتی ام – مثل همه شان – آدم مستقلی هستم ، حداقل در ظاهر و این است که خار می شود در چشم آدمی که تصوری از زنی که بتواند نظرش را بلند بلند بگوید و بر آن پافشاری هم بکند – استغفرالله! – ندارد.

من همین گونه ام. پرحرف و گاه عصبی. تازگی ها هم فهمیده ام که پر از خشمم ولی چون دستم به ایجادکنندگان این خشم بزرگ نمی رسد ، گاه افسرده می شوم و گاه این قدر جیغ جیغ می کنم که خودم فکر می کنم بس است. حتی تازگی نتوانستم با مسئول ارشاد که در عصرجدید نشسته بود و آن طور شکمش را داده بود جلو و هی می گفت پولتان را پس نمی دهیم و بروید در سایت جشنواره انتقاد بنویسید ، درست و آرام حرف بزنم و بچه ها متوجهم کردند که کم مانده بروم توی شکمش.
هیجان دارم برای خیلی چیزها و خب از دیدگاه هنرمندانه اش به نظرم خوب هم هست که اگر نمی داشتم این بوم آبی شده ، دیشب این همه سرشار از رنگ نمی شد.
سعی دارم که کمتر حرف بزنم اما خب سخت است. این کمتر منظورم به اندازه ی آدم های عادی است. سرم پر از کلمه است همیشه. حرف می زنم و این جا می نویسم و باز می رم در دفترهایم هم می نویسم باز که تازه با همه ی این ها این قدر می گویم. که خب شاید این ها دلیلشان پیشینه ی خانوادگی ام باشد. که البته آن قدرها مهم نیست.

من آشکارا اذیت می شوم وقتی کسی نظرات نامربوط می دهد اما خب تازگی ها زیادتر به رویم نمی آورم و می گذارم آدمه هی بگوید و خالی شود.

من این گونه ام. مثل تمام آدم ها ، با عیب ها و خوبی ها. اما ببر وحشی در درونم هست که روزهایی ، از خشم از سر حق ، بیدار می شود.

زندگی به من درس می دهد و دیروز هم درس گرفتم. نباید زود نتیجه گرفت. باید گوشی را برداشت و حرف زد. سوتفاهم گه ترین چیز دنیاست.

...

2008-02-06T11:26:00.000+03:30

بعضی آدم ها را درک نمی کنم. قضاوت های مدامشان درباره ی خودم . چرا این همه فراموش کارم؟

وقتی ضعیف اند و از سر تنهایی ، دوست خوبشان هستی و وقتی می روند در موضع قدرت و فکر می کنند اگر تو نباشی ککشان هم نمی گزد ، شروع می کنند به دیدن تو. تو را کندوکاو می کنند و همه ی عیب هات در نظرشون می شود دنیایی و نمی فهمند که اگر دادگاهی باشد منصف ، خود آن ها به همان اندازه دوست نداشتنی اند.

دلم دوستی های صاف و پاک می خواهد. آدم های شجاعی که اگر در دلشان چیزی هست مستقیم در چشمهات نگاه کنند و بگویند و نگذارند دلشان چرک بشود. آدم هایی که بدانند خودشان هم ناکامل اند و تو هم. آدم هایی که در دل و نگاهشان فحش و بی حوصلگی نباشد ولی به تو لبخند ملیح بزنند.

خسته شدم واقعا.

جشنولره : روز سوم - فیلم اول

2008-02-03T20:46:00.000+03:30

امروز کنعان رو دیدم. کار مانی حقیقی. از فیلم خوشم آمد اما ردی از مهرجویی درش بود. بد نیست که حتی به نظرم حقیقی هم کادرهای بهتری از مهرجویی بسته بود و هم فیلم نامه اش محکم بود. بازی با فضاهای خالی و پر در کادرها عالی بود و رادان و علیدوستی بازی های خوبی داشتند اما فروتن همان نقش همیشگی اش بود و چیز تازه ای نداشت جز این که خیلی پیر شده بود!

با اولدوز برگشتیم خانه ی ما و هی راجع بهش حرف زدیم. دوست دارم فیلمی ببینم که بتوانم مدام از درونش نکته بفهمم و باهاش بازی کنم در مغزم. کنعان همین طوری بود. غلغلکت می داد. راجع بهش فکر می کنی.

تنها نکته این بود که آیا می شد به جای علیدوستی بازیگر دیگری جایگزین می شد؟ بازی اش خوب بود اما صورت بچه گانه اش این اجازه را نمی داد که فکر کنی سی سالگی را رد کرده. خوشحالم لیلا حاتمی نقش را بازی نکرده بود. پریدخت گند زد به تمام بازی دوست داشتنی اش در لیلا ی مهرجویی. بعد از آن سریال لیلا حاتمی ذهن من خراب شد. ولی خب آن صورت خاص را کسی در سینمای ایران ندارد.

پایان فیلم هم تعلیق قشنگی داشت که در کرکر خنده ی جماعت محو شد. موسیقی کریستف رضاعی هم شنیدنی بود.

دیدنش را به کسانی که عادت به خواندن مجلات زرد و خرت خرت خوردن پفک و چیپس و کوفت و غر زدن در موقع دیدن فیلم ندارند ، توصیه می کنم.

بی ربط. یک مغازه ای در خیابان زرتشت پیدا کردم پر از لیوان و پیشدستی های صنایع دستی و رنگی رنگی. ارزان هم بودند. درست نفهمیدم دیگه چی داشت. هیجان انگیز بود.

امشب

2008-02-02T01:33:00.000+03:30

دخترک پارانویید است. ما به شدت تعجب کرده ایم. یعنی یک اشتباه زنگ زدن به کسی می تواند این قدر کش بیاید؟ عجیب چیزی بود امشب. خانمی هم زنگ زد داریوش رفیعی را خواست. نفهمیدم تشابه اسمی بود یا یادش رفته بود مرد بیچاره سال هاست در ظهیرالدوله گوشه ای خفته.